Μαγειροτσουκαλιάσματα

Ρεβίθια με λεμόνι και πορτοκάλι

2012-01-18T02:54:00.000-08:00

Το Ριφιφί

στον πατέρα μου

Για το Μίλτο Ανατασιάδη τα Χριστούγεννα του 2011 ήταν ταχειρότερα της ζωής του. Ούτως ή άλλως δεν του άρεσαν ποτέ όλες αυτές οισυνεχόμενες μέρες αργίας που υπερτόνιζαν τη μοναξιά του. Συνήθως τις περνούσε μόνος του, κλεισμένος μέσα και περιμένοντας υπομονετικά να τελειώσουνγια να επιστρέψει στη ρουτίνα του. Τα τελευταία χρόνια βέβαια, και λόγω τηςεπανασύνδεσης του με την Ζωζώ, οι γιορτινές συνήθειές του φάνηκε να αλλάζουν,αλλά αυτό δεν κράτησε πολύ. Μετά από τις συγκλονιστικές αλλαγές στηνκαθημερινότητα, ο Μίλτος, δεν είχε πια μυαλό για έρωτες, κι ας ήταν αυτόςο συγκεκριμένος ο μεγαλύτερος της ζωή του. Με το τέλος των μίζερων εορτασμώνγια την πάροδο του 2011, η Ζωζώ, άρχισε να παρατηρεί στο πρόσωπό του την σκιά μιας χρόνειας μελαγχολίας κι ένα κλείσιμο στον εαυτό του που δεν ήξερεπώς να το ερμηνεύσει. Έπεσαν μάλιστα στην αντίληψή της μυστικές έξοδοι καιπερίεργα τηλεφωνήματα για τα οποία δεν ήξερε τι να υποθέσει. Πέρα απότις όποιες υποψίες τής Ζωζώς, η αλήθεια είναι, πως τα Χριστούγεννα του2011 ο Μίλτος συνειδητοποιούσε πια ξεκάθαρα την οργή του για την νέα Ελληνικήπραγματικότητα Εκείνη την περίοδο, αντιμετωπίζοντας ήδη σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης λόγω πενιχρών εισοδημάτων, η παρέα Αναστασιάδη - Δαλακούρα, βρέθηκε αντιμέτωπη και με τις επιπλέον οικονομικέςαπαιτήσεις του Ελληνικού δημοσίου. Σαν κουρδιστό παιδικό παιχνίδι,φτιαγμένο για να κάνει μια και μοναδική δουλειά, αυτό το τελευταίο, άρχισενα ταχυδρομεί μανιωδώς λογαριασμούς, εκκαθαρίσεις, έκτακτες εισφορές,φόρους ακινήτων, ειδικά τέλη, τέλη κυκλοφορίας και χαράτσια με περίεργαονόματα. Ήταν προφανές πως οι αρμόδιοι, επιστρατεύοντας δημιουργικόδαιμόνιο, φαντασία και όση εφευρετικότητα διέθεταν, είχαν επιδοθεί σε μια κούρσαεπινόησης πρωτότυπων ονομασιών για να περιγράψουν και να θεσμοθετήσουν τις οικονομικές απαιτήσεις που ταχυδρομούσαν στα νοικοκυριά. Σε γενικέςγραμμές, οι πομπώδεις ονομασίες, διατύπωναν ένα και μοναδικό αίτημα:"στείλτε λεφτά". Συνταξιούχοι, εργαζόμενοι αλλά καιάνεργοι άνοιγαν φακέλους με οικονομικές απαιτήσεις των οποίων τοάθροισμα ξεπερνούσε κατά πολύ τα μηνιαίατους έσοδα. Οι γέροι της παρέας του Μίλτου κοιτούσαν ο έναςτον άλλον εκνευρισμένοι. Έφερναν τα τρία δάχτυλα στο ύψος του μετώπου καιτα στριφογύριζαν εννοώντας "τους έχει στρίψει εκεί πάνω". Μετάτην πρώτη έκπληξη ήταν πλέον σαφές και ξεκάθαρο πως κανείς από τους"εκεί πάνω" δεν είχε σχέση με την πραγματική ζωή και τον οικογενειακόπρογραμματισμό του μέσου Έλληνα, αφού ξαπόστειλαν τους υπέρογκους φόρους στανοικοκυριά τις παραμονές των Χριστουγέννων. Εκτός από την έκτακτηεισφορά, η Κερασία Δαλακούρα, έλαβε και το φόρο ακινήτου περιουσίας για τοερείπιο του άντρα της και τους τρέχοντες λογαριασμούς. Μετά το αρχικόξάφνιασμα για το ύψος του ποσού, συνειδητοποίησε πως αν αποφάσιζε να τοπληρώσει έπρεπε να κόψει το φαγητό για δύο μήνες. Το ίδιο και ο Μίλτος μετη Ζώζώ. Ταυτοχρόνως τα δελτία ειδήσεων είχε μετατραπεί σε ΔελτίαΚρίσης. Τρομοκρατημένοι Έλληνες, στημένοι στις οθόνες, άκουγαν πανικόβλητοιτους εκφωνητές/πολυβόλα να τους γάζωναν με δυσοίωνες προτάσεις γιατη σύνταξη των οποίων απαιτούνταν ειδικές και απολύτωςσυγκεκριμένες λέξεις όπως: περικοπή, μείωση μισθού, έλλειψη, εισφορά, φόρος,έλλειμμα, χρέος, χρεοκοπία, αυτοκτονία, λουκέτο, μέτρα, απόλυση, ανεργία,αύξηση τέλους, ακρίβεια. Τα παροιμιώδη και ιστορικά αυτά δελτία ειδήσεων, οΜίλτος, φρόντιζε να τα γράφει και να τα αρχειοθετεί ταξινομημένα ανάημερομηνίες σε ένα λεπτομερές αρχείο για το περιεχόμενο του οποίου πίστευε, πωςσε κάποιο μακρινό μέλλον, θα άξιζε να χυθεί μελάνι. Το Μίλτο όμως δεν τοναπασχολούσαν τα χρήματα που έχανε, ούτε η κρατική τρομοκρατία (αυτήν τηντελευταία την είχε χεσμένη), ούτε οι καθυστερήσεις στην πληρωμή των λογαριασμώντου, ούτε οι ελλείψεις σε τρόφιμα και είδη ρουχισμού που άρχισαν να απασχολούντο σπιτικό του. Το Μίλτο τον απασχολούσε η ψυχή των ανθρώπων που στηνότανστις ουρές για το συσσίτιο. Αυτών που έστρωναν τα στρωσίδια τους στις στοές τηςπόλης για να βγάλουν την νύχτα, που σκάλιζαν τους κάδους για να βρουν τροφή,που άφηναν πεινασμένα βρέφη σε σκαλοπάτια, που έστρεφαν την κάνη ενόςπεριστρόφου στον κρόταφο από απελπισία. Αυτή η νικημένη και ταπεινωμένη, ηχωρίς πίστη κι ελπίδα ψυχή τον απασχολούσε. Όχι, δεν ήτανκαθόλου πονόψυχος! Καθόλου δεν τους λυπόταν. Αντιθέτως θύμωνε. Για την ακρίβειαο Μίλτος ήταν έξω φρενών με όλους και με όλα. Δεν μπορούσε να διανοηθεί πωςαυτός ο λαός θα δεχόταν κυβέρνηση χωρίς εκλογές μετά τα χουνέρια τουπαρελθόντος, πως θα υπέμενε τα πάνδεινα χωρίς αντίδραση, πως θα ξανατάιζε τοΓερμανικό θηρίο με κουφάρια αδιαμαρτύρητα και πως δεν θα κατάφερνενα δικάσει κανέναν από τους υπεύθυνους για την καταστροφή. Δεν το χώνευε μετίποτα πως η δική του γενιά - οι καλύτεροι άντρες και γυναίκες τηςσύγχρονης Ελλάδας (αυτό ο Μίλτος το πίστευε βαθιά) – θα βρισκόταν σε τέτοιακατάσταση τώρα στα γεράματα. Γιατί δεν ήταν παίξε γέλασε οι ζωές μας,σκεφτόταν. Οι δικοί μου και οι πατεράδες τους ήταν υπερασπιστές, αντάρτες,γεννήτορες, ιδρυτές, παραγωγοί από τα γεννοφάσκια τους κι όχι μαμόθρεφτατου Χρηματιστηρίου. Είχαν φτύσει αίμα στα βουνά και στα ξερονήσια. Είχαν ξεροσταλιάσει στις ξενιτιές, νηστικοί και ξυπόλυτοι για ναξαναχτίσουν την ισοπεδωμένη χώρα. Την είχαν σηκώσει στους ώμους τους βάζονταςτο κεφάλι κάτω, σηκώνοντας τα μανίκια και δουλεύοντας σκυλίσια, αδιαμαρτύρηταμέχρι τα βαθιά γεράματα. Και την είχαν παραδώσει ατόφια στους επόμενους.Ατόφια! Με θυσίες και με το αίμα της καρδιάς τους! Έτριζε τα δόντια απόθυμό ασυναίσθητα και μούγκριζε σαν θυμωμένος λύκος κάθε φορά που τασκεφτόταν αυτά ο Μιλτος. Ατόφια! Για να την οδηγήσουν στα βράχια κάτι νωθρά, μοσχοαναθρεμένα λαμόγια. Όταν ήταν λίγο νεότερος ταυτιζότανμε εκείνον τον στίχο του Σαββόπουλου «πολέμησα καιρό σε όλα τα πεδία και μετυφλή μανία ξέσκιζα τον εχθρό. Τώρα με χειρουργεί μια αλλήθωρη νεολαία, μιατσογλανοπαρέα που κάνει κριτική». Τώρα η τσογλανοπαρέα είχε φουντάρει τη χώρακαι δεν είχε χρόνο για κριτική γιατί έτρεχε να κρυφτεί από τα γιαούρτια και τααυγά. Αλλά το πράγμα δεν πήγαινε άλλο. Ο Μίλτος δεν άντεχε να βλέπει τον αίμα το δικό του και του γέρου του να πηγαίνει στράφι. Έπρεπε να γίνει κάτιμεγάλο. Κάτι που θα ταρακουνούσε τους Έλληνες, που θα τους ξυπνούσε από τη νάρκη και την αυτολύπηση. Και το είχε βρει αυτό το κάτι και ήξερε ακριβώς τιέπρεπε να κάνει. Την ιστορία για τη δωρεά την ήξεραν από το 1949, τότε που παιδιά δεκαοχτάχρονα - αυτός κι η παρέα του - είχαν επισκεφτεί την έκθεση «Φόρος τιμής στην Ελλάδα». Είχαν θαυμάσει ένα προς ένα τα έργα - κι ας μην καταλάβαιναν και πολλά - κι είχαν ριγήσει από περηφάνια διαβάζοντας στον κατάλογο τα λόγια του Ροζέ Μιλιέξ για «το θάμα που στάθηκε τότες η εμπόλεμη Ελλάδα» και το αξέχαστο του Αντρέ Φουζερόν «νομίζετε πως ένα σχέδιό μου θα γινόταν δεκτό από την Πινακοθήκη της Αθήνας;» Όταν άκουσε πως τα ξαναβγάζουν έμεινε κατάπληκτος για μερικές μέρες. Εκείνη την περίοδο βολόδερνε στεναχωρημένος και σκεπτικός, ψάχνοντας μια διέξοδο. Και ξαφνικά ένιωσε σαν κάποιος από πάνω να του έστελνε σήμα. Κατέστρωσε λεπτομερώς το σχέδιο μετά από απανωτές επισκέψειςστην έκθεση, πότε με το πραγματικό του πρόσωπο και πότε με μαύρα γυαλιά, ψεύτικαμουστάκια και καπέλα. Στην συνέχεια φρόντισε να εξασφαλίσει διακριτικά τον απαιτούμενο εξοπλισμό. Για το επιχειρησιακό κομμάτι έκρινε απαραίτητη την συμμετοχή αυτού του κομψευάμενου - του αρραβωνιαστικού της ανιψιάς της Κερασίας. Φυσικά και δεν του είχε καμιά εμπιστοσύνη. Θα τον έβαζε στο κόλπο και μετά θα τον έστελνε στο χωριό του να φτιάχνει μαρμελάδες. Η δουλειά δεν ήταν καθόλου δύσκολη. Ο Μάξιμος τηνέκανε να φαίνεται παιχνιδάκι, νομίζοντας πως πάνε για γερή κονόμα. Στην αρχή, ο γέρος, είχε αφήσει να εννοηθεί πως υπάρχει στημένο δίκτυο. Όταν το Στέλεχος κατάλαβε πως την είχε πατήσει, ψέλλισε κάτι για κολλητούς που θα έβγαζαν το πράμα στο εξωτερικό. Βλέποντας το αγριεμένο βλέμμα του Μίλτου όμως, πείστηκε πως η οργάνωση θα τον καταδίωκε και θα τον τιμωρούσε παραδειγματικά αν τολμούσε να αναφέρει ξανά το θέμα. Οι λεπτομέρειεςτης επιχείρησης βγήκαν στις εφημερίδες τις επόμενες μέρες. Ο Μίλτος φρόντισε να συσκευάσει και να κρύψειτα κλοπιμαία στο υπόγειο του σπιτιού του, αφαιρώντας σανίδες από το δάπεδο καιτοποθετώντας τες ξανά με προσοχή. Οι πίνακες θα ξανάβγαιναν στο φως όταν θα ερχότανη ώρα. Κι αν αυτή η ώρα αργούσε θα άφηνε λεπτομερείς οδηγίες στην διαθήκη του. Η προκήρυξη βρέθηκε μια εβδομάδα μετά το συμβάν, σε κάδο μπροστά στο κτήριο εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας. Το κείμενο περιέγραφε λεπτομερώςτην όλη επιχείρηση, επισημαίνοντας την ελλιπή φύλαξη των έργων ως δείγμα γενικότερης ανικανότητας, δίνοντας το ιδεολογικό στίγμα και καταλήγοντας: «Εμείς, τα μέλητης τρομοκρατικής οργάνωσής Οι Γέροι στοΠάρκο, είμαστε πεπεισμένοι πως οι συνθήκες, βάσει των οποίων οι Γάλλοικαλλιτέχνες μας προσέφεραν αυτά τα τιμητικά δώρα, δεν υφίστανται πλέον στην Ελληνικήκοινωνία. Προβαίνοντας σε μια συμβολική πράξη, αφαιρούμε από τον Ελληνικό λαότο δικαίωμα κατοχής τους μέχρι νεωτέρας».

Ρεβίθια με λεμόνι και πορτοκάλι

Kαλά Χριστούγεννα

2011-12-11T06:42:00.001-08:00

Γαριδομακαρονάδα

2011-07-11T12:01:00.000-07:00

(Έγκλημα στο Κολωνάκι)

Στο καλό, όλα τα στραβά σ’ εμένα, σκέφτηκε και ίσιωσε το λαστιχάκι του στρίνγκ της βλέποντάς τον να πλησιάζει. Είχε προλάβει βλέπεις να τον σκυλοβρίσει μέσα στην βιασύνη της για το ραντεβού στο κανάλι. Ούτε που της περνούσε από το μυαλό την ώρα που πάλευε με το τιμόνι του τζιπ στο Κολωνακιώτικο στενάκι ότι ο μαλάκας που της έκλεινε τον δρόμο θα αποδεικνυόταν λαχείο. Η Σάσα κι η Γωγώ κόβουν φλέβες για ένα ντίνερ με κάτι τέτοιους κι εσύ βλαμμένη του κατέβασες όλα τα μπινελίκια που ξέρεις και δεν έχεις περάσει και ρίζες και το μπότοξ φούσκωσε παραπάνω στην δεξιά πλευρά και οι τρέσες είναι υπό κατασκευή κι ο τύπος δεν παίζεται. Ο «τύπος» πλησίαζε βιαστικά προς το μέρος της φορώντας το γνωστό γκρι κοστούμι με τα μανικετόκουμπα και το λευκό πουκάμισο – για να τονιστεί το σολάριουμ - μιλώντας με μπλου τουθ για ένα προτζεκτ που έπρεπε να προχωρήσει επειγόντως, για έναν υπουργό που ήταν πίστ οφ και θα τα γαμούσε όλα και για ένα τιμ που, σε τελική ανάλυση, έπρεπε να κόψει τον κώλο των φάκινγκ ίντιοτς και να τους πάρει τα σώβρακα να τελειώνουμε. Ακούμπησε τον δεξί του αγκώνα στο παράθυρό της κι η Λάουρα πρόλαβε και είδε ένα ρόλεξ σαν κοτρόνα στον καρπό του. Στο μυαλό της άστραψε μια φωτεινή επιγραφή με το όνομα και την τιμή του συγκεκριμένου μοντέλου, ότι πιο καινούργιο και “φορέσιμο” υπήρχε στην αγορά. Άει στα διάλα, σ΄εμένα όλα, σκέφτηκε γυρνώντας προς το μέρος του με το καλό της χαμόγελο (τουλάχιστον η λεύκανση ήταν φρέσκια και το στήθος είχε κοστίσει έξι χιλιάδες ευρώ πέρσι, λίγη αυτοπεποίθηση δεν βλάπτει!). Μην νευριάζεις κοπελιά, το τράφικ είναι μέσα στο πρόγραμμα, της είπε κλείνοντας το κινητό του, μήπως να το πάρω εγώ για να προλάβω και το μίτινγκ; Η Λάουρα Μπούκουρα κατέβηκε πρόθυμα από την θέση του οδηγού και το Κελεπούρι κατάφερε με επιδέξιες κινήσεις να περάσει σύρριζα το τζιπ της δίπλα από το δικό του και να το στρίψει με κατεύθυνση προς την πλατεία. Με σώσατε, του είπε, λίγο πριν αρχίσει να σωριάζεται αναγκάζοντάς τον να την πιάσει για να μην χτυπήσει στο κράσπεδο – αλά Γιάννα, η Ζωζώ κι η Σάσα θα πάθαιναν εγκεφαλικό από τη ζήλεια. Κατά συνέπεια, ο κεραυνοβολημένος Εξέκιουτιβ, στεκόταν επί τρία λεπτά στη μέση του δρόμου αγκαλιά με μια στάρλετ που είχε πέσει ξερή, ένα κινητό που χτυπούσε ασταμάτητα και όλους τους πρώην γιάπις και νυν γκόλντεν μπόις τζιπάδες του Κολωνακίου που είχαν μαζευτεί στον κλεισμένο δρόμο κορνάροντας και παλεύοντας να φτάσουν με τα τανκς στις δουλειές τους. Όταν η Λάουρα μπόρεσε να «σταθεί στα πόδια της», ο Μάξιμος Καλυτερίδης, ο Τζένανεραλ Μάνατζερ της Φούμικο Γκρίς αυτοπροσώπως, ανέλαβε να μαζέψει τα δυο αυτοκίνητα ώστε να φύγουν τα τζιπ που συνωστίζονταν στους γύρω δρόμους και να συνεχιστούν τα πρότζεκτ και τα μίτινγκ που είχαν διακοπεί εξαιτίας της παλιάς συνήθειας της Λάουρας Μπούκουρα να επιδίδεται μανιωδώς στην θέαση μεσημεριανών εκπομπών. Όχι καλέ στο νοσοκομείο, δεν είμαι δα και του θανατά, λίγο νερό για να συνέλθω, η δίαιτα βλέπετε, του είπε όταν επιτέλους «συνήλθε» βάζοντας μπροστά το μοιραίο πρότζεκτ που θα έκανε την Σάσα και την Γωγώ να αλλάζουν χρώματα. Το πρότζεκτ του Μάξιμου Καλυτερίδη από την άλλη είχε πάει άπατο για την ώρα, προς μεγάλη στεναχώρια διαφόρων γραβατωμένων με μανικετόκουμπα και σολάριουμ που τηλεφωνούσαν μανιωδώς. Γουάτ α φακ, μονολόγησε το Στέλεχος ρίχνοντας μια πεταχτή ματιά στα πανάκριβα βυζιά της Λάουρας και αποφασίζοντας να αναβάλει το κόψιμο κώλων για την επόμενη...

H δολοφονία της γαριδομακαρονάδας έλαβε χώρα το ίδιο βράδυ στο διαμέρισμα του Μάξιμου. Για την περίσταση είχε αγοράσει αρωματικά κεριά και είχε βάλει σε λειτουργία όλα τα «γκάτζετ φενγκ σούι» που είχε εγκαταστημένα στο μπαλκόνι του – κελαϊδίσματα πουλιών, κελαρύσματα νερών, ήχους τριζονιών, κιούπια που απελευθερώνουν υδρατμούς με άρωμα λεβάντας. Επίσης φρόντισε για ένα έξτρα πότισμα στις γλάστρες με τα δέντρα και για ένα φρεσκάρισμα του χλοοτάπητα. Γενικώς από φενγκ σούι έσκισε, έχοντας προνοήσει σε κάποιο ταξίδι του να προμηθευτεί υπερσύγχρονο εξοπλισμό από «τρέντι» γαλλικό κατάστημα ειδών κήπου και μπαλκονιού που έκανε θραύση τον τελευταίο καιρό στο Κολωνάκι. Το δράμα άρχισε όταν αποφάσισε να διαβεί το κατώφλι της κουζίνας του. Η παραβατική ιδιοσυγκρασία του Χρυσού Αγοριού τον οδήγησε σε απανωτές ακατανόητες επιλογές όπως αποξηραμένα κρεμμύδια, σκόρδα σε σκόνη, μείγμα μυρωδικών σε σκόνη, κονσέρβα ντομάτας και κατεψυγμένες γαρίδες. Τα λοιπά είναι μια πικρή μαγειρική ιστορία που ο καθένας θα ήθελε να ξεχάσει.
Από τη άλλη μεριά, η Λάουρα, χτυπημένη βάναυσα από την οικονομική κρίση – το Νήσι δεν ήταν το είδος παραγωγής που ταίριαζε στο καλλιτεχνικό προφίλ της και στα πάνελ δεν είχε καταφέρει να βρει δουλειά - είχε αναγκαστεί, για να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του κρίσιμου ραντεβού, να επισκεφθεί την γιαγιά της, την Κερασία Δαλακούρα, για να σκαλίσει την περιβόητη ντουλάπα. Η Γωγώ κι η Σάσα είχαν επιμείνει να φορέσει ένα απλό Ντόνα Καράν – για να είσαι αριστοκρατική και όχι ξέκωλο, διευκρίνισε η Σάσα – που της ήρθε γάντι της Λάουρας και που ένας Θεός ξέρει τι ακριβώς σκόπευε να το κάνει η Κερασία όταν το αγόραζε. Χτύπησε την πόρτα του Μάξιμου κατά τις εννιά κι αυτός την υποδέχτηκε παρφουμαρισμένος με το τραπέζι στρωμένο σε ένα μπαλκόνι με διακριτικό φωτισμό, πουλιά, τριζόνια, νερά, δέντρα και γρασίδι. Ένας παράδεισος στην καρδιά της πόλης, συνήθιζε να λέει το Στέλεχος. Το δείπνο πήγε καλά. Οι μαγειρικές αστοχίες του οικοδεσπότη πέρασαν απαρατήρητες από την καλεσμένη του και η σχέση άρχισε να συσφίγγεται τις επόμενες εβδομάδες. Όμως δεν ήταν γραφτό του Μάξιμου και της Λάουρας να μοιραστούν τον λάιφ στάιλ παράδεισο πού είχαν ονειρευτεί στα ένδοξα χρόνια της εφηβείας τους – τότε που κοιτούσαν ονειροπόλα τα ταβάνια των υπνοδωματίων τους αγκαλιά με τις συνταγές επιτυχίας του περιοδικού Κλικ. Τα χαρτζιλίκια της Κερασίας είχαν στερέψει για την Λάουρα εδώ και καιρό. Το τζιπ που είχε αγοράσει με την αμοιβή για έναν ρόλο σε σήριαλ – ήταν ο ρόλος της ζωής της, έπαιζε μια ηρωίδα που μιλούσε με λι και νι και είχε κάνει πάταγο – ήθελε μια δεξαμενή βενζίνη για να κινηθεί, ένα συρτάρι λεφτά για τέλη κυκλοφορίας και σέρβις και δεν πουλιόταν με τίποτα. Άσε που στο ρετιρέ της στη Σουηδίας είχε αφήσει απλήρωτα ήδη τρία νοίκια και για τις δημόσιες σχέσεις της – εκτός που αναγκαζόταν να ταπεινώνεται φορώντας δυο και τρεις φορές το ίδιο ρούχο - έπρεπε να χρησιμοποιεί τη συγκοινωνία για να πηγαίνει στα κλαμπ και να επιστρέφει στις πέντε το πρωί με το πρώτο αν έχανε το τελευταίο βραδινό. Αλλά το τελειωτικό χτύπημα ήταν η απόλυση του Μάξιμου. Η εταιρεία του κήρυξε πτώχευση εν μία νυκτί, για να γλιτώσει τις αποζημιώσεις και το Στέλεχος, χωρίς να χάσει χρόνο, ρίχτηκε σε μια μάταιη αναζήτηση που κράτησε αρκετές εβδομάδες. Προσπάθησε να θέσει σε λειτουργία το γνωστό δίκτυο που καθάριζε τόσα χρόνια. Οι κάθε λογής «Θείοι» άρχισαν ξαφνικά να μην βγαίνουν στο τηλέφωνο, παλιοί γνωστοί που τον συναντούσαν στο δρόμο πετούσαν ειρωνικές ατάκες. Οι πιτσιρικάδες στο μετρό έριχναν περιφρονητικά βλέμματα στο ακριβό κοστούμι, στο μοδάτο κινητό και τον σινιέ χαρτοφύλακα. Το τζιπ βρέθηκε καμένο στο σημείο που το είχε παρκάρει την επόμενη των γεγονότων στο Σύνταγμα και τα έτοιμα τελείωναν σιγά σιγά – δεν είχε και πολλά στην άκρη, πίστευε πως θα ήταν σε θέση να βγάζει λεφτά οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του γιατί τα λεφτά τα βγάζουν οι ικανοί και αυτός ήταν ένας από τους ικανότερους. Ο Μαξιμος Καλυτερίδης, αρκετά διορατικός και έμπειρος πλέον στα σαράντα πέντε του, συνειδητοποίησε σύντομα πως είχε να κάνει με αυτό που λέμε «τέλος εποχής» και πως αν δεν ήθελε να βρεθεί να πουλάει κινητά, ρολόγια και λαπ τοπ για να πληρώσει ενοίκιο και λογαριασμούς έπρεπε να πάρει δραστικά μέτρα. Έπεισε πολύ εύκολα τη Λάουρα, που δεν είχε καμιά άλλη επιλογή για την ώρα, έκλεισε οριστικά τους λογαριασμούς του με τον «παράδεισο στην καρδιά της πόλης» που τόσα χρόνια είχε φιλοξενήσει τα μεγαλεία της λαμπρής σταδιοδρομίας του και εμφανίστηκε στης Κερασίας έτοιμος για δράση. Η Λάουρα άρχισε να φορτώνει τα πράγματά της στο κλειστό μεταχειρισμένο βαν μαζί με τα πράγματα του Μάξιμου. Στη Δράμα, στο πατρικό του, θα έβλεπαν πως θα τα έβγαζαν πέρα. Θα μάζευαν ελιές, θα έκαναν βιολογικές καλλιέργειες, ένας Θεός ξέρει, δεν τα είχε καταλάβει και όλα όσα της είχε πει. Θα έφτιαχναν λέει μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού, συνεταιρισμό… Πάντως οι καινούργιες τρέσες της πήγαιναν μια χαρά – αυτό το χατίρι το είχε κάνει στον εαυτό της. Φόρτωσε την τελευταία βαλίτσα, την κόκκινη την Λουί βιτόν - είχε βάλει μέσα τα τιπ τοπ και τα κλατς. Βλαστήμησε - την τελευταία στιγμή έσπασε το μεσαίο της νύχι, είχε κάνει γαλλικό το πρωί - κι ανέβηκε στο βαν. Η Κερασία είχε βγει στην εξώπορτα και τους αποχαιρετούσε. Τον Αύγουστο με τις μεγάλες ζέστες θα πήγαινε να τους δει…

Ριζότο

2011-02-13T05:21:00.000-08:00

(Ο Σεφ και η Ευγενία)

Βεβαίως εξακολουθούσε να αναστατώνεται όταν ο αφρός λεμονιού δεν έδενε σωστά πάνω στην σούπα με λάπαθο και μαριναρισμένες καραβίδες. Οι βοηθοί του τον εκνεύριζαν σε τακτά χρονικά διαστήματα, διαπράττοντας γελοίες αστοχίες και αναγκάζοντας τον να τους εξηγεί λεπτομερώς όλα τα στάδια παρασκευής της συνταγής από την αρχή και τότε ξεσπούσε κρίση στην κουζίνα. Βεβαίως οι μάγειρες κατέβαζαν ντροπιασμένοι τα κεφάλια, ως όφειλαν, και ζητούσαν χίλια συγνώμη που είχαν απογοητεύσει τον σεφ. Την τελευταία φορά μάλιστα, ο θρασύς Άκης Μετρετζίκης, έβαλε τα κλάματα μετανιωμένος για μια ανήκουστη αυθαιρεσία που είχε διαπράξει μετατρέποντας το θείο τσίζ κέικ με μάνγκο - που είχε κάνει τον σεφ Μάνο Αλεξόπουλο πασίγνωστο σε όλη την Αθήνα - σε μια γελοία διασκευή. Βεβαίως όλοι παραδέχονταν πως ο σεφ ήταν αυθεντία και τσακίζονταν να τον υπακούσουν, όμως το τελευταίο διάστημα τον βασάνιζε μια έλλειψη ενθουσιασμού, μια αδιόρατη κακοκεφιά την οποία προσπαθούσε να κρύψει όσο καλύτερα μπορούσε φροντίζοντας ακόμα περισσότερο την εμφάνισή του και τηρώντας το εθιμοτυπικό δέκα φορές πιο αυστηρά από ότι στο παρελθόν. Όμως η κατάσταση επιδεινωνόταν εξαιτίας του φιλόδοξου και αντιπαθητικού Άκη, που φύτρωνε εκεί που δεν τον έσπερναν, κοιτώντας τον με ένα βλέμμα γεμάτο λατρεία και καταδιώκοντάς τον ανελέητα, όλημερίς. Καταρχήν του καθόταν στο στομάχι κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της εκπομπής μαγειρικής, στην οποία συμμετείχε ως κριτής. Ο Μετρετζίκης ήταν ένας από τους υποψήφιους μάστερ σεφ διεκδικώντας ένα σημαντικό χρηματικό ποσό και μια αξιοζήλευτη θέση τηλεμάγειρα σε κάποιο πρωινάδικο. Τα μαρτύριο του Μάνου Αλεξόπουλου συνεχιζόταν και τα βράδια μια που ο υποψήφιος τον ακολουθούσε στην κουζίνα του εστιατορίου όπου εργαζόταν. Για κακή τύχη του σεφ, ο νεαρός, είχε προσληφθεί ως βοηθός μετά από μια υστερική κρίση της ιδιοκτήτριας που επέμενε πως το προσωπικό της κουζίνας έπρεπε να εμπλουτιστεί με «επώνυμους μάγειρες». To βασικό πρόβλημα με τον μαθητευόμενό σεφ ήταν πως τολμούσε να σηκώνει τα μάτια του προς την Ευγενία Θανασίδου, με την οποία ο Μάνος Αλεξόπουλος ήταν βαθιά και ανομολόγητα ερωτευμένος, κρύβοντας τα συναισθήματά του όσο καλύτερα μπορούσε, καθώς η Ευγενία ήταν η σύζυγος του δημοφιλούς πολιτικού Άδωνη Γρηγοριάδη. Η μαύρη αλήθεια είναι πως, πριν καλά καλά γνωρίσει την Ευγενία, ο σεφ, απεχθανόταν το Γρηγοριάδη παρατηρώντας τον να ωρύεται επί παντός επιστητού στα τηλεοπτικά παράθυρα και αντιμετωπίζοντάς τον με καχυποψία εξαιτίας της άμεμπτης ηθικής και της ακατάληπτης ηθικολογίας του. Του είχε επίσης κοστίσει όταν είχε ακούσει τον κωμικό Λάκη Γαζόπουλο να χαρακτηρίζει το ζεύγος «η μαγείρισσα και ο κυνηγός μεταναστών» θεωρώντας πως η φανατική ιδιοσυγκρασία του αντίζηλου κατατέστρεφε και αδικούσε την Ευγενία. Γνωρίζοντας τώρα πια το ζευγάρι από κοντά ήταν πεπεισμένος πως ο άνθρωπος αυτός την αποπροσανατόλιζε, ωθώντας την σε πράγματα ευτελή και επηρεάζοντάς την ώστε να εγκαταλείψει την μουσική της. Αυτή την ιστορία όμως προτιμούσε να μην την σκέπτεται για την ώρα. Την δεδομένη στιγμή το πρόβλημα ήταν πως αυτός ο ηλίθιος ο Μετρετζίκης φλερτάριζε με θρασύτητα την Ευγενία κι ο Μάνος Αλεξόπουλος ήθελε να τον πνίξει μέσα στην βελουτέ σούπα πατάτας και πράσου που έφτιαχνε στο πλατό της εκπομπής κατά την διάρκεια του καθιερωμένου master class ενώπιων των λοιπών κριτών και των διαγωνιζομένων. Σε ένα διάλειμμα του γυρίσματος, ο άθλιος παραγιός, όπως συνήθιζε να τον αποκαλεί ο Μάνος κάθε φορά που τον έφερνε στην σκέψη του, είχε γύρει πάνω στην Ευγενία και την τάιζε από την σούπα του χασκογελώντας και χαριεντιζόμενος. Ο σεφ αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και πλησίασε ρίχνοντας ένα αυστηρό βλέμμα στον βοηθό, που έβαλε την ουρά στα σκέλια και εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Η Ευγενία τον κοίταξε απορημένη. Μα γιατί του φερθήκατε τόσο απότομα σεφ, του είπε ναζιάρικα και ο Μάνος ένιωσε τις πεταλούδες, που τον ταλαιπωρούσαν κάθε φορά που εκείνη του απεύθυνε τον λόγο, να πεταρίζουν στο στομάχι του και τα μάγουλά του να γίνονται κατακόκκινα. Αποφάσισε να μιλήσει παρόλα αυτά, έπρεπε επιτέλους να βρει το θάρρος να της μιλήσει. Χμφ, θέλετε να φάμε μαζί Ευγενία, εμ κάποια στιγμή, εμ να συζητήσουμε και… μα και βέβαια ήθελε, πως δεν το είχαν σκεφτεί νωρίτερα, να γνωριστούν καλύτερα, ίσως να υπάρξει και συνέχεια της συνεργασίας τους με το παιδικό μάάστεσσεφ, επομένως θα είχα πολλά να πουν, απάντησε εκείνη χαμογελώντας με μια απαστράπτουσα οδοντοστοιχία και τονίζοντας την προφορά της. Ο Μάνος Αλεξόπουλος άρπαξε την ευκαιρία για να την καλέσει σε δείπνο στο σπίτι του – με λίγους καλούς φίλους, της είπε ντροπαλά – κι όταν αυτή δέχτηκε ένιωσε τις πεταλούδες να επιστρέφουν και τα γόνατά του να λυγίζουν και μόνο με την ιδέα πως η θεϊκή Ευγενία θα περνούσε το κατώφλι του. Ο υπεύθυνος τους ειδοποίησε να λάβουν θέσεις για το γύρισμα και ο σεφ ρίχτηκε στην παρασκευή της επόμενης συνταγής με μια αξιοπρόσεχτη ζωντάνια που ανάγκασε τους συναδέλφους του να τον παρακολουθούν απορημένοι και να τον χειροκροτήσουν στο τέλος ενθουσιασμένοι από την απόδοσή του. Όμως, ο σεφ, έφυγε τρέχοντας από το στούντιο χωρίς καν να τους ευχαριστήσει και χωρίς να ξεβαφτεί για να προλάβει τα ψώνια του για το βράδυ.

Είχε αποφασίσει πως το μενού της βραδιάς έπρεπε να είναι λιτό και χωρίς εκκεντρικότητες. Αγόρασε καρναρόλι, φρέσκα λαχανικά και γαρίδες και ξεκίνησε την προετοιμασία λίγα λεπτά πριν από την άφιξη της καλεσμένης. Η Ευγενία χτύπησε το κουδούνι πάνω στην ώρα και στάθηκε όρθια δίπλα του όση ώρα μαγείρευε. Είχε μόλις σοτάρει φρέσκο κρεμμύδι σε ελαιόλαδο και περνούσε το καρναρόλι από το καυτό λάδι, όταν ένιωσε τις εκνευριστικές πεταλούδες να επιστρέφουν στο στομάχι του. Προσπάθησε να τις διώξει, ανακατεύοντας σε χαμηλή φωτιά για τέσσερα λεπτά και προσθέτοντας στην συνέχεια τα μανιτάρια για να αφήσουν τα υγρά τους. Άνοιξε ένα μπουκάλι μοσχοφίλερο κι έσβησε το ριζότο με ένα γεμάτο ποτήρι. Η συζήτηση άρχισε πάνω από την κατσαρόλα, ενώ ο Μάνος ανακάτευε και συμπλήρωνε ζωμό από γαρίδες για να πετύχει το χύλωμα. Ταυτοχρόνως εξηγούσε στην Ευγενία πως η πρόθεσή του ήταν να μπορέσει επιτέλους να της μιλήσει. Πως δεν υπήρχαν άλλοι καλεσμένοι και να μην τον παρεξηγήσει καταλογίζοντάς του πονηρές προθέσεις, απλώς ένιωθε εδώ και καιρό την ανάγκη να της εκμυστηρευτεί τις σκέψεις που τον βασάνιζαν. Γερμένος πάνω από την κατσαρόλα, διάλεγε προσεκτικά τα λόγια του κομπιάζοντας, κάνοντας παύσεις και αποφεύγοντας να την κοιτά, ενώ το φαγητό μαγειρευόταν μέσα σε τεταμένη ατμόσφαιρα, που γινόνταν ακόμα πιο βαριά εξαιτίας της αινιγματικής σιωπής της Ευγενίας. Στο τέλος της συνταγής - όταν το φαγητό ήταν έτοιμο να κατέβει από το μάτι - προστέθηκαν οι καθαρισμένες γαρίδες και η συζήτηση - μάλλον η προσπάθεια για συζήτηση - μεταφέρθηκε στην τραπεζαρία μπροστά σε δυο μεγάλα πιάτα με μικρή ποσότητα φαγητού που συνοδεύτηκαν από δυο ποτήρια μοσχοφίλερο. Το ριζότο, μια λιτή δημιουργία του Μάνου, που τον τελευταίο καιρό, όλο και πιο συχνά, κατέφευγε σε πρωτογενή υλικά και απλουστευμένες διαδικασίες παρασκευής, ήταν «πεντανόστιμο» κατά την Ευγενία. Ως έμπειρη τηλεοπτική οικοδέσποινα ανέλαβε πρωτοβουλία και προσπάθησε φιλότιμα να δημιουργήσει μια πιο ανάλαφρη ατμόσφαιρα, κάνοντας ουδέτερα σχόλια και φλυαρώντας για την δουλειά και για τις εξελίξεις στον διαγωνισμό μαγειρικής. Στο μεταξύ, ο σεφ, είχε ανακτήσει την αυτοκυριαρχία του και είχε αποφασίσει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Την διέκοψε και της ζήτησε με πολύ σοβαρό ύφος να εγκαταλείψει όλη αυτήν την ελαφρότητα και να επιστρέψει στην μουσική της. Να μην ακολουθεί τα βήματα του Άδωνη, να μην παρασύρετε από το εύκολο χρήμα και την πρόσκαιρη φήμη και να μην αφήσει όλη αυτήν την γελοιότητα να την καταστρέψει. Η μαέστρος αιφνιδιάστηκε, «θα καταρρεύσω!» μονολόγησε, πίνοντας μια γερή γουλιά από το ποτήρι της. Χρειάστηκαν ελάχιστα δευτερόλεπτα για συνέλθει από το σοκ και στην συνέχεια σταύρωσε τα χέρια της στο στήθος και πέρασε τον σεφ γενναίες δεκατέσσαρες. Πώς τολμούσε, με ποιο δικαίωμα της έκανε κριτική, πώς έφτασε να πιάσει τον άνδρα της στο στόμα του, πώς αυτός, ένας τηλεμάγειρας, έχει το θράσος να κάνει τον κουλτουριάρη και τον αντιστασιακό. Ο εξάψαλμος κράτησε λίγα λεπτά ακόμη κι όταν εκείνη βρόντηξε με δύναμη την πόρτα του διαμερίσματος αποκαλώντας τον θρασύ και αγενέστατο, ο Μάνος, ακούμπησε τους αγκώνες στο τραπέζι, πιάνοντας το κεφάλι του με τα δυο του χέρια κι έκλεισε τα μάτια. Στο διαμέρισμα απλώθηκε μια ενοχλητική σιωπή. Σηκώθηκε με αργά βήματα, έβγαλε από την πρίζα το τηλέφωνο, έκλεισε το κινητό του κι έπεσε για ύπνο με τα ρούχα. Βυθίστηκε σε έναν πολύωρο και κουραστικό ύπνο μέχρι την επόμενη το μεσημέρι, αγνοώντας τους υπεύθυνους της εκπομπής που τον έψαχναν απεγνωσμένα για το προγραμματισμένο γύρισμα. Ξύπνησε με πονοκέφαλο, έχοντας πάρει οριστικές αποφάσεις για το μέλλον του. Ήταν πλέον ξεκάθαρο μέσα του πως δεν επιθυμούσε να ξαναγυρίσει στην εκπομπή, αφήνοντας τις λοιπές λεπτομέρειες στους δικηγόρους. Όσο για την δουλειά στο εστιατόριο, υπέβαλε την παραίτησή του με συνοπτικές διαδικασίες ζητώντας συγνώμη από την κεραυνοβολημένη ιδιοκτήτρια. Στο άκουσμα όλων αυτών, ο Άκης Μετρετζίκης, έβαλε για άλλη μια φορά τα κλάματα, ομολογώντας πως θεωρεί τον σεφ πατέρα του, πως εδώ και χρόνια ήταν το πρότυπό του, πως ήθελε να του μοιάσει, πως ένιωθε ευτυχισμένος το τελευταίο διάστημα δουλεύοντας δίπλα του και να τον λογαριάζει για τον καλύτερό του φίλο και να του ζητήσει οτιδήποτε και δεν θα τον άφηνε από τα μάτια του μέχρι την στιγμή που θα απογειωνόταν το αεροπλάνο και να είναι σίγουρος πως θα περίμενε στο αεροδρόμιο για να τον παραλάβει κάθε φορά που θα επέστρεφε. Ο βοηθός τήρησε τον λόγο του μέχρι την τελευταία στιγμή, κάνοντας τον σεφ να νιώθει φρικτές ενοχές για την στάση του όλο αυτό το διάστημα. Το μεσημέρι της τελευταίας μέρας πριν από την αναχώρησή του Μάνου για το Λονδίνο, οι δυο τους, περίμεναν στην είσοδο της πολυκατοικίες το ταξί Νο 32 της εταιρείας Ακρόπολις που είχαν καλέσει πριν πέντε λεπτά. Ο Σάκης κατέφθασε με τις πάντες φρενάροντας απότομα μπροστά τους και κατεβαίνοντας σβέλτα για να φορτώσει τις βαλίτσες. Στην διαδρομή για το αεροδρόμιο ο Λάμψη Fm έπαιζε το τελευταίο σουξέ του Κιάμου. Από τον καθρέφτη του οδηγού, ο ταξιτζής, έριξε μια λοξή ματιά στο πίσω κάθισμα κι είδε το Μάνο να ρεμβάζει μουτρωμένος. Διαστάυρωσε το βλέμμα του με τον Άκη κι άρχισαν να τραγουδούν μαζί «σφύριξα κι έληξες, έληξες, έληξες».

Πάπια με πορτοκάλι

2011-01-16T11:52:00.000-08:00

(H τελευταία πάπια του Ζαππείου)

Εκείνη την χρονιά, για πολλοστή φορά στην ζωή της, η Κερασία Δαλακούρα, βρέθηκε σε δεινή θέση. Η αλήθεια είναι πως, μέσα σε διάστημα τριών χρόνων, είχε καταφέρει να ξοδέψει όλα τα λεφτά της ληστείας του 2007, αγοράζοντας κάθε λογής ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, έπιπλα, είδη προικός, ρούχα και καλλυντικά και μετατρέποντας το ερείπιο του Δαλακούρα σε κάτι που έμοιαζε με Κολωνακιώτικη μπουτίκ, παράρτημα του Χόντου, υποκατάστημα των 120 ενωμένων εργοστασίων, αποθήκη του Χυτήρογλου και τεχνολογικό πάρκο ταυτοχρόνως. Τις πρώτες μέρες μετά από τη ληστεία, το συμβάν είχε διαρρεύσει στο ΚΑΠΙ της γειτονιάς. Oι γέροι, που γνώριζαν όλο αυτό το διάστημα πως η πηγή της ξαφνικής ευημερίας της χήρας – η πάνινη τσάντα της λαϊκής με τα κολλαριστά χαρτονομίσματα - βρισκόταν κρυμμένη μέσα στο κομοδίνο της κρεβατοκάμαρας του μακαρίτη, φρόντισαν να το κρατήσουν σαν επτασφράγιστo μυστικό. Στα τρία χρόνια των παχιών αγελάδων της Κερασίας, το κομοδίνο – χρηματοκιβώτιο, άνοιξε αρκετές φορές για να χρηματοδοτήσει, εκτός από τις καταναλωτικές απαιτήσεις της νεόπλουτης ιδιοκτήτριας, κάθε λογής ανάγκες των φίλων της από το ΚΑΠΙ όπως ομαδικές εκδρομές, εγχειρήσεις, αγορές πορσελάνινων οδοντοστοιχιών, φάρμακα, έξοδα ταφής κλπ. Κάπως έτσι, τα Χριστούγεννα του 2010, οι δεσμίδες με τα πενηντάρικα είχαν κάνει φτερά από την τσάντα της λαϊκής και η Κερασία αναγκάστηκε να κρεμαστεί ξανά στην πενιχρή της σύνταξη για να βιοποριστεί. Όμως, εκείνη την χρονιά το δώρο είχε έρθει πετσοκομμένο και μαζί με την δωδέκατη σύνταξη δεν έφτασε για να πληρωθούν οι λογαριασμοί του μήνα. Μια εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα, η Κερασία, είχε καταναλώσει τα εναπομείναντα φουαγκρά, τουρσιά, πατέ και λοιπά ντελικατέσεν μπινελίκια του ψυγείου της και είχε βρεθεί να παρατηρεί με απορία μια τον πάτο της άδειας τσάντας της λαϊκής και μια τα λευκά τοιχώματα του υπερσύγχρονου αλλά απελπιστικά κενού καταψύκτη της. Και βεβαίως εκκρεμούσε και το μεγάλο εορταστικό δείπνο, καθώς, τη νύχτα των Χριστουγέννων, η Κερασία, συνήθιζε να δεξιώνεται τους φίλους της Μίλτο και Ζωζώ Αναστασιάδη μαζί με όλα τα καρντάσια από το ΚΑΠΙ. Για την περίσταση έκλεινε ραντεβού για μιζανπλί στο κομμωτήριο του Χάρη και ξεσφήνωνε από την τιγκαρισμένη ντουλάπα της το πιο φανταχτερό λάφυρο του εξαντλητικού σόπινγκ θέραπι, στο οποίο επιδιδόταν μανιωδώς. Για τον εορταστικό διάκοσμο του σπιτιού η παράδοση απαιτούσε τα αποκαλυπτήρια ενός τεράστιου Χριστουγεννιάτικου δέντρου, που με το ζόρι κατάφερνε να σηκώνει τα στολίδια του, και που τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου αποθηκευόνταν με πλήρη εξοπλισμό σε μια γωνιά του χολ, σκεπασμένο με σακούλες σκουπιδιών, ελλείψει χώρου. Ούτως η άλλως το σαραβαλιασμένο πάτωμα του Δαλακούρα φιλοξενούσε, από τις πρώτες μέρες του πλουτισμού της οικοδέσποινες, διπλά και τρίδιπλα στρώματα χαλιών και από το ξεφτισμένο ταβάνι της σαλοτραπεζαρίας κρεμόταν ένας πολυέλαιος που φώτιζε την γιορτή. Συνήθως, το μενού περιλάμβανε εκλεκτούς μεζέδες και συνταγές που η Κερασία ανακάλυπτε σερφάροντας στο διαδίκτυο με το λάπ τοπ, που είχε αποκτήσει πληρώνοντας τοις μετρητοίς στον Κωτσόβολο και σέρνοντας τον απηβδυσμένο υπάλληλο μέχρι το σπίτι της για να το μεταφέρει και να το εγκαταστήσει. Στην συνέχεια, για να μάθει να το χειρίζεται, είχε πληρώσει μαθήματα κατ’ οίκον σε έναν δυστυχή απόφοιτο του ΤΕΙ Πληροφορικής, που όντας άνεργος, είχε πιστέψει στην αρχή πως είχε κάνει την τύχη του - αλλά αυτά θα τα πούμε σε άλλη συνταγή. Μ΄αυτά και μ΄αυτά, το ετήσιο δείπνο της Κερασίας είχε καθιερωθεί ως το γεγονός της χρονιάς για την παρέα του ΚΑΠΙ και τώρα η κεραυνοβολημένη από την οικονομική καταστροφή οικοδέσποινα έψαχνε να βρει πως θα τα μπαλώσει. Τη λύση του γρίφου της την ανακοίνωσε από τα τηλέφωνο ο Μίλτος. Αυτή τη φορά δεν επρόκειτο να χρειαστούν το περίστροφο. Αρκούσε η Κερασία να ψάξει στην αποθήκη και να ξετρυπώσει την απόχη ψαρέματος του Στέλιου, αυτήν που χρησιμοποιούσαν στα νειάτα τους όταν πήγαιναν για καθετή. Το σχέδιο είχε καταστρωθεί λεπτομερώς. Την παραμονή το μεσημέρι, κατά τις δυο, το ζεύγος Αναστασιάδη συναντήθηκε με την χήρα στην στάση του λεωφορείου. Οι δυο γυναίκες πιάστηκαν αγκαζέ για να περπατήσουν τάχα στον Κήπο κι ο Μίλτος, κρατώντας την αποχη, έκανε πως παρατηρούσε την χλωρίδα με ύφος εκατό βοτανολόγων . Το κόλπο έγινε γρήγορα και η τελευταία πάπια του Ζαππείου βρέθηκε στην πίσω αυλή της Κερασίας, όπου ο Μίλτος ανέλαβε να κάνει την πολύ βρώμικη δουλειά. Οι γυναίκες έπεσαν με τα μούτρα στο δίκτυο για να βρουν συνταγή. Στην ιστοσελίδα του βιτάμ, η διαφήμιση της συνταγής Πάπια με Πορτοκάλι έγραφε: "Πορτοκάλι, κονιάκ και μπαχαρικά αγκαλιάζουν ευλαβικά την πάπια. Αρωματική και τραγανή όσο ποτέ!". Μετά από υποχρεωτική νηστεία μιας εβδομάδας, η Κερασία, ένιωσε να της τρέχουν τα σάλια. Αυτήν θα κάνομε γεια, είπε στην Ζωζώ, που κοιτούσε αφηρημένη τον απέναντι τοίχο, νοσταλγώντας όλες τις Χριστουγεννιάτικες γεμιστές γαλοπούλες της ζωής της, που δεν ήξερε τότε να τις εκτιμήσει και να τις σεβαστεί και που τώρα, έχοντας να φάει κρέας έξι μήνες μετά την τελευταία μείωση στην σύνταξη του Μίλτου, καταλάβαινε επιτέλους την αξία τους. Η Κερασία πλησίασε το ποντίκι πάνω στην λέξη πάπια. Οι τύποι του βιτάμ είχαν βάλει εκεί την επεξήγηση:" η πάπια θηρεύεται για το κρέας της, που είναι πολύ νόστιμο. Επίσης εκτρέφεται για τα αυγά της, για το φτέρωμά της και συχνά εκτίθεται σε Ζωολογικού Κήπους" και σε Εθνικούς Κήπους συμπλήρωσε ο Μίλτος φέρνοντας το θήραμά έτοιμο για μαγείρεμα. Ακολούθησαν την συνταγή του βιτάμ κατά γράμμα. Έβαλαν την πάπια σε ένα ταψί και την άλειψαν με ένα πακέτο βιτάμ, χωρίς να σκεφτούν ούτε για μια στιγμή ζάχαρο και χολιστερίνη. Της κάρφωσαν τα απαιτούμενα γαρίφαλα, την έλουσαν με μια κούπα κονιάκ και με τον χυμό τριών πορτοκαλιών, πρόσθεσαν γύρω γύρω δαφνόφυλλα και τρία πορτοκάλια κομμένα στην μέση, αλάτι, πιπέρι και μετά την έβαλαν να ψηθεί για μια ώρα στους 170. Ο Μίλτος είχε φροντίσει να κάνει τα σχετικά τηλεφωνήματα στο ΚΑΠΙ και οι υπόλοιποι ήταν ενήμεροι για την οικονομική στενότητα της Κερασίας. Το μενού θα συμπληρωνόταν ρεφενέ. Οι γέροι είχαν ξαμοληθεί στις λαϊκές και στους κάδους της κρεαταγοράς για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα και στο τέλος βρέθηκε κι ένα κρασί από βαρέλι που δεν υπήρχε όμοιο. Η Κερασία και η Ζωζώ υποδέχτηκαν τους καλεσμένους σημαιοστολισμένες κάτω από τους πολυέλαιους που έκαναν την νύχτα μέρα στην σαλοτραπεζαρία. Στήθηκε γλέντι τρικούβερτο, μόνο που διέκρινες μια στιγμιαία μελαγχολία στα μάτια των συνδετημόνων όταν κάποιος σήκωνε το ποτήρι του για να ευχηθεί "και του χρόνου".

Σημείωση: Τον χειμώνα του 2010 στην Αθήνα δεν έκανε κρύο, έκανε πείνα. Η τελευταία πάπια του Ζαππείου εξαφανίστηκε στην Παραμονή των Χριστουγέννων. Οι υπεύθυνοι ισχυρίζονταν ότι τις κρατούσαν κλεισμένες στα κλουβιά τους για ευνόητους λόγους. Οι Αθηναίοι όμως, που επισκέπτονταν τον Κήπο και γνώριζαν την αλήθεια, έριχναν μούντζες κατά τον Άγνωστο Στρατιώτη και έφτυναν κατά γης.

Σπαγγέτι Πράσινο

2007-10-18T01:56:00.000-07:00

(Πιο οικολόγος πεθαίνεις)

Και τι δεν έκανα. Τι ξανθές ανταύγειες, τι γαλλικό καρέ, τι χτιστά νύχια, τι δεκάποντα και μίνι, τι να ξεροσταλιάζω στην είσοδο της πολυκατοικίας, δήθεν τάχα μου πως τώρα γύρισα κι εγώ, μπας και βρεθούμε μαζί στο ασανσέρ. Χαμπάρι αυτός! Με προσπερνούσε λες και ήμουν κουνούπι. Μέχρι που στούκαρε στο δοκάρι του πάρκιν όταν ήρθε να μου κάνει παρατήρηση επειδή έπλενα το αυτοκίνητο με το λάστιχο, πράγμα που δείχνει, λέει, πως δεν έχω, λέει, οικολογική συνείδηση. Τότε τα κατάλαβα όλα! Γιατί ναι μεν ξανθός γαλανομάτης και δίμετρος ο γείτονας αλλά με εβδομήντα βαθμούς μυωπία. Τέλος πάντων, στραβός, ξεστραβός εγώ το κώλυμα το είχα φάει προ πολλού και του λέω ελάτε επάνω να τα πούμε, να πιούμε και καφέ....όχι, μου λέει, πρέπει να μπω στο νετ. Α πέσαμε σε κουλτουριάρη, λέω. Ναι βέβαια, είχα δει μια φορά την Μπήλιω που είχε φωνάξει την Κοκκίνου. Και πέρσι είδα και την Γιουροβίζιον. Χάλια ο Φώτης και η Μαρία, δεν βρίσκετε; Και λίγο λίγο πιάσαμε κουβέντα και μου άρχισε τα κουλά. Εγώ, μου λέει, είμαι Βlogger, Aκτιβιστής, Οικολόγος, Πράσινος, Εναλλακτικός. Εντάξει, του λέω, πως κάνετε έτσι, να σκέφτεστε τα χειρότερα και να κάνετε το σταυρό σας, μια χαρά είμαστε, δεν έρχεστε επάνω να τα πούμε με την άνεσή μας; Δεν μπορώ, μου λέει, πρέπει να ετοιμάσω banner για την διάσωση της Ursus Polaris και πρέπει και να linkαρω με WWF και Red List, να στείλω mails, να δω τι κάνουν οι άλλοι και το απόγευμα να φορέσω μαύρα και να κατέβω στο Σύνταγμα...και με παρατάει σύξυλη και φεύγει. Βλαμμένο είσαι παιδάκι μου; Ο άνθρωπος παίρνει ναρκωτικά! Φιλοσοφία θέλει; μου είπε η μάνα μου όταν άκουσε τα καθέκαστα. Η φίλη μου η Τζένη όμως ήταν πιο ενημερωμένη. Είναι αυτοί, οι πυροβολημένοι μωρέ, που μαζεύονται στο Σύνταγμα και μουτζώνουνε, μου λέει. Εκείνη ακριβώς την στιγμή έγινα οικολόγος. Πιο οικολόγος από μένα δεν υπάρχει. Είμαι σα να λέμε στο τελικό στάδιο. Τώρα πια ποτίζω τον φίκο στο μπαλκόνι με το ποτιστήρι, ξυρίζω τα πόδια μου και πλένω τα πιάτα με την βρύση κλειστή, πλένω το αυτοκίνητο με κουβά, βγάζω αμέσως τον φορτιστή από την πρίζα όταν ολοκληρωθεί η φόρτηση και κάθε Πέμπτη ανεβαίνουμε με τον Βαγγέλη στην Πάρνηθα και βοηθάμε στα κορμοδέματα. Εκτός αν έχει συγκέντρωση στο Σύνταγμα, οπότε φοράμε μαύρα και πάμε για μούντζες η αν είμαστε καλεσμένοι σε καμιά συγκέντρωση bloggers του ΓΑΠ ή του Μπένυ. Τις Κυριακές μένουμε σπίτι και φτιάχνω πάντα το αγαπημένο μας φαγητό. Σπαγγέτι Πράσινο. Το έφτιαξα την ημέρα που ήρθε ο Βαγγέλης σπίτι μου και του έκανα το τραπέζι. Σηκωτό τον ανέβασα είναι η αλήθεια αλλά από τότε είμαστε αχώριστοι.Του πήρα και γυαλιά, μην πάει και γκρεμοτσακιστεί πουθενά και μου μείνει η Οικολογία. Άσε που τον ασχημαίνουν κι έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Τέλος πάντων όλα καλά τελικά!

Α, η συνταγή είναι πανεύκολη. Είναι παραλλαγή του σπαγγέτι αλ πέστο που γίνεται με βασιλικό, αλλά τα υλικά πρέπει να τα υπολογίσετε με το μάτι γιατί εγώ δεν είμαι μαγείρισσα, οικολόγα είμαι: Βράζω χωριστά μακαρόνια και γαρίδες κατεψυγμένες(αλλά και φρέσκες ακόμα καλύτερα). Ρίχνω στο μούλτι λάδι, μαϊντανό και παρμεζάνα. Κάνω ένα καλό χτύπημα μέχρι το μείγμα να γινει ένας πράσινος πολτός. Μετά προσθέτω κουκουνάρι και κάνω άλλο ένα χτύπημα για πολύ λίγο. Ανακατεύω τα μακαρόνια, την σως και τις γαρίδες και σερβίρω το σπαγγέτι πασπαλισμένο με χοντροκομμένη παρμεζάνα. Πεντανόστιμο και καταπράσινο!

Καλή Όρεξη!

Σουφλέ Σπανάκι

2007-06-29T01:39:00.000-07:00

(Ο Πειρατής)

(Μέρος Β΄)

Το λεωφορείο σταμάτησε έξω από το σπίτι της Ζωζώς και ο Μίλτος κατέβηκε με τον οδηγό να προηγείται, έχοντας την κάνη κολλημένη στο κεφάλι του. Χτύπησε το κουδούνι και η γυναίκα εμφανίστηκε στην είσοδο της μονοκατοικίας κοιτώντας τον σαν να βλέπει φάντασμα. Ο Μίλτος έβαλε τον οδηγό να καθίσει στον καναπέ του σαλονιού και ακούμπησε την κάνη στον κρόταφο της Ζωζώς με ύφος που δεν σήκωνε αντιρρήσεις. Σουφλέ Σπανάκι, της είπε. Τι λες χριστιανέ μου; Σουφλέ Σπανάκι, επανέλαβε σταθερά προσπαθώντας να φαίνεται όσο πιο σκληρός γίνεται.

H αλήθεια είναι πως για μεγάλο διάστημα της είχε κρατήσει κακία που διάλεξε τον Αντώνη. Μέχρι που το χώνεψε και πήρε τις αποφάσεις του. Η πρόταση γάμου είχε γίνει μπροστά του, στο ίδιο σπίτι, μόνο που τότε ζούσαν και οι γονείς της. Η κυρία Ελένη, η μάνα της, είχε φτιάξει σουφλέ σπανάκι εκείνη την ημέρα. Οι δυο τους είχαν πάει καλεσμένοι για το κυριακάτικο τραπέζι με λουλούδια και κρασιά. Ούτε που είχε περάσει από το μυαλό του Μίλτου ότι θα του κάνει τέτοιο χουνέρι ο Αντώνης και μόλις άκουσε την Ζωζώ να λέει το ναι, έχασε την γη κάτω από τα πόδια του. Τον πρώτο καιρό δεν έλεγε να συνέλθει από το σοκ. Μετά αποφάσισε να περιμένει υπομονετικά μέχρι να αποχαιρετήσει τα εγκόσμια ο αντίζηλος. Είχε αποφασίσει πως θα ζούσε περίσσότερο απ΄αυτόν, με κάθε θυσία.

Σουφλέ σπανάκι; του είπε φοβισμένη, μα δεν έχω ψωνίσει, σού στριψε τελείως; Στο συρτάρι του μπουφέ η Ζωζώ βρήκε μολύβι και χαρτί κι ο οδηγός ανέλαβε να γράψει τη λίστα. Μετά βγήκε στην εξώπορτα, με τον Μίλτο πίσω του, για να δώσει το σημείωμα στον Δημοσιογράφο που ξεροστάλιαζε έξω από το σπίτι. Όπως ήταν αναμενόμενο η λίστα διέρρευσε και μεταδόθηκε από τα κεντρικά δελτία όλων των καναλιών. Ο φερόμενος ως δράστης πειρατείας και απαγωγής ζητά να του φέρουν υλικά για σουφλέ σπανάκι. Συγκεκριμένα ζητά, υλικά για μπεσαμέλ, 250 γρ. κρέμα γάλακτος, 1 κιλό σπανάκι, 1 κούπα κασέρι, 1 κούπα κεφαλοτύρι, 1 κούπα ρεγγάτο, 3 λουκάνικα φρανκφούρτης και βούτυρο, έλεγε το ρεπορτάζ. Ο Άδωνης Γεωργιάδης διαφώνησε με την αναλογία γάλακτος και αυγών που παράγγειλε ο φερόμενος ως δράστης για την μπεσαμέλ, ενώ στο κάτω δεξί παράθυρο έπαιζε slide show με φωτογραφίες της Ζωζώς και υπότιτλο «Η πέτρα του σκανδάλου».

Όταν ήρθαν τα χρειαζούμενα, ο φερόμενος ως δράστης, έγνεψε με το περίστροφο πως είχε έρθει η ώρα να περάσουν στην κουζίνα. Ο οδηγός διατάχθηκε να πλύνει, να ζεματίσει, να ψιλοκόψει και να στραγγίσει καλά καλά το σπανάκι. Όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο μέχρι τη στιγμή που η Ζωζώ - που είχε ξεκινήσει την μπεσαμέλ – του ζήτησε να της ρίξει τα αυγά όση ώρα εκείνη θα ανακάτευε για να μην της σβολιάσε. Η αντικειμενική δυσκολία του σπασίματος των αυγών παράλληλα με την ανάγκη να κρατηθεί το περίστροφο στον κρόταφο της μαγείρισσας προκάλεσε γενικό εκνευρισμό και το πράγμα χειροτέρεψε όταν άρχισε να χτυπά το τηλέφωνο. Ήταν η Κερασία που ήθελε να του πει να μην ξεχάσει, μια που πέρασε από της Ζωζώς, να της φέρει τα τάπερ από τα γεμιστά και τα ρεβύθια που είχε στείλει την προηγούμενη εβδομάδα. Άκουσες μπρε τι σε είπα; Τα τάπερ γιατί δεν την ξαναστέλνω τίποτα πες την!

Όταν έδεσε η μπεσαμέλ, η Ζωζώ άρχισε να στρώνει το σουφλέ μέσα σε ένα μέτριο pyrex που το είχε βουτυρώσει καλά. Άπλωσε το στραγγισμένο σπανάκι και το πασπάλισε με τα τυριά. Μετά ψιλόκοψε τα λουκάνικα και πρόσθεσε την κρέμα γάλακτός. Ανακάτεψε πολύ καλά το μείγμα για να πάνε παντού τα υλικά και από πάνω έστρωσε την μπεσαμέλ. Το έβαλε να ψηθεί στους 180 βαθμούς και πλέον το σουφλέ σπανάνκι ήταν θέμα χρόνου. Πιο συγκεκριμένα σαρανταπέντε ή πενήντα λεπτών!

Γύρισε και τον κοίταξε. Στο σαλόνι, της είπε σημαδεύοντας την. Κάθισαν κι οι τρεις - ο Μίλτος δίπλα στην Ζωζώ και ο οδηγός στον διθέσιο - και περίμεναν να περάσει η ώρα. Είχε μεσημεριάσει για τα καλά και το σαλόνι έκαιγε σαν καμίνι. Σέ λίγο άρχισαν να ιδρώνουν. Πω, πω ζέστη, δεν αντέχεται, έκανε η Ζωζώ κουνώντας τα χέρια της πάνω κάτω. Ο Μίλτος το ξανασκέφτηκε. Σηκωθείτε, φεύγουμε. Έλα Κερασία ερχόμαστε, μη φας, φέρνουμε σουφλέ, της είπε στο τηλέφωνο. Που; Καλά θα έρθουμε εκεί. Βαριόταν μόνη της και πήγε στο ΚΑΤ, στην αίθουσα αναμονής που έχει κλιματισμό και μαζεύονται κι άλλοι, τους είπε κλείνοντας το τηλέφωνο. Η Ζωζώ σκέπασε το σουφλέ με αλουμινόχαρτο κιέβαλε τα τάπερ της Κερασίας σε μια νάυλον σακούλα. Έξω τους περίμενε ένα λεφούσι δημοσιογράφοι και η αστυνομία που είχε κάνει κλοιό. Η Ζωζώ του ζήτησε να την σημαδεύει από τον άλλη μεριά για να φαίνεται το καλό της προφίλ. Που πάτε κύριε Μίλτο; Στο ΚΑΤ! Θα κοιτάξετε τους ρευματισμούς; Όχι, θα φάμε σουφλέ! Ποιό είναι τα αίτημά σας; Να πας να γαμηθείς! Ξεκίνησαν χωρίς πολλές καθυστερήσεις, με το κομβόι να τους ακολουθεί, διασχίζοντας την πόλη για δεύτερη φορά. Μπήκαν στην αίθουσα αναμονής και η Κερασία άρχισε να κουνάει τα χέρια της για να την δουν. Έφαγαν στην δροσιά, κέρασαν τους διπλανούς και χάζεψαν τηλεόραση για να χωνέψουν. Τι ωραία που ήντουνα η Ζωζώ στα νειάτα της μπρε, μονολογούσε η Δαλακούραινα χαζεύοντας τις φωτογραφίες στο δελτίο. Στην έξοδο χώρισαν. Η Ζωζώ με το άδειο pyrex κι η Κερασία με το περίστροφο και τα τάπερ πήγαν να βρουν ταξί. Ο Μίλτος χαιρέτησε τον οδηγό και παραδόθηκε αποφεύγοντας το Δημοσιογράφο που ζητούσε αποκλειστική συνέντευξη και τον Σκηνοθέτη που ήθελε να τον κάνει ταινία.

Ακολούθησαν μερικές επισκέψεις της Ζωζώς στην Αγροτικές φυλακές. Ο γέρο Πειρατής βγήκε σε λίγους μήνες λόγω ηλικίας και καλής διαγωγής και ο γάμος έγινε αμέσως.

Και ζήσαμε εμείς καλά…

Σουφλέ Σπανάκι

2007-06-25T22:26:00.000-07:00

(Ο Πειρατής)

(Mέρος Α')

Μέχρι εκείνη την στιγμή, ο Μίλτος Αναστασιάδης, ήταν ένα πρόβατο του Θεού. Ήσυχος, ευγενικός, στόμα είχε και μιλιά δεν είχε. Μάλλον του την βάρεσε στο κεφάλι τώρα με τον κάυσωνα, είπε μια γειτόνισσα στους δημοσιογράφους.

Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι συνέβη και μεταμορφώθηκε μέσα σε μια νύχτα. Ίσως να έφταιγε που το σπίτι του εκείνες τις μέρες είχε καταντήσει θερμοκήπιο, ίσως η σύνταξη του ΟΓΑ που δεν έφτανε ούτε για ασπιρίνες ή που περίμενε μια ολόκληρη ζωή και τώρα που είχε έρθει η ώρα δείλιαζε.

Εκείνο το πρωί, κοιτώντας τον εαυτό του στον καθρέφτη του μπάνιου, ένιωσε να του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Είδε έναν αξύριστο γέρο εβδομήντα πέντε χρονών να τον κοιτάζει με κακομοιριασμένο βλέμμα. Τον έφτυσε, έριξε μια κλωτσιά στο καλάθι με τα άπλυτα κι άρχισε να ετοιμάζεται. Πλύθηκε, ξυρίστηκε κόντρα και φόρεσε το καλό του παντελόνι – γκρι πιέτα με ρεβέρ – και το γαλάζιο πουκάμισο που φύλαγε για ειδικές περιστάσεις. Θα περνούσε από το σπίτι της Κερασίας πρώτα γιατί είχε υποσχεθεί στον φίλο του τον Δαλακούρα να την προσέχει – είχε αρχίσει να τα χάνει τελευταία η χήρα – και δεύτερον για να τακτοποιήσει το άλλο ζήτημα. Η Κερασία του άνοιξε φορώντας μάλλινη γαλάζια ρόμπα, Ιούλιο μήνα με το θερμόμετρο στους σαράντα πέντε. Πάει της έστριψε τελείως, σκέφτηκε ο Μίλτος ενώ περπατούσε στον διάδρομο, αλλά μπαίνοντας στο σαλόνι ένιωσε ένα αεράκι να δροσίζει την ατμόσφαιρα. Η Κερασία είχε εγκαταστήσει κλιματιστικά! Είχε καινούργια τηλεόραση και κινητό πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού. Ήπιε τον καφέ του βιαστικά κι αποφάσισε να ασχοληθεί αργότερα με την εξιχνίαση του ξαφνικού πλουτισμού της γυναίκας του φίλου του. Θέλω το όπλο του Στέλιου και το κινητό για να πάω στη Ζωζώ, της είπε. Το περίστροφο σε το δίνω δανεικό, να με το φέρεις να το βάλω στην θέση του γιατί θα με σκοτώσει ο μακαρίτης, του απάντησε.

Ο Μίλτος πήγε στην στάση και περίμενε. Ανέβηκε στο πρώτο λεωφορείο που σταμάτησε και κόλλησε το περίστροφο στον κρόταφο του οδηγού. Παγκράτι, του είπε. Μα πάει Καλλιθέα, απάντησε ο οδηγός τρέμοντας. Ο Μίλτος στριφογύρισε την κάνη στο κεφάλι του κι αυτός έγνεψε καταφατικά. Οι επιβάτες λούφαξαν. Κάνα δυο γενναίοι άρπαξαν τα κινητά από τις τσέπες κι άρχισαν να στέλνουν SMS δεξιά κι αριστερά ζητώντας βοήθεια. Το νέο μαθεύτηκε μέσα σε λίγα λεπτά. Τα κανάλια έβγαλαν έκτακτα δελτία με πέντε παράθυρα. Ψυχολόγοι και ειδικοί στην αντιμετώπιση παρομοίων καταστάσεων ανέλυαν διεξοδικά την ψυχοσύνθεση του δράστη. Ο Άδωνης Γεωργιάδης μίλησε εκτενέστατα για την ανάγκη πάταξης της εγκληματικότητας, ενώ στο δεξί πάνω παράθυρο υπήρχε μόνιμο πλάνο που κατέγραφε την πορεία του λεωφορείου. Ο Μίλτος πήρε τηλέφωνο στην αστυνομία. Πάω Παγκράτι, τους είπε, αφήστε με ήσυχο ρε λαμόγια, μη σας πάρει ο διάολος τον πατέρα! Καμιά περίπτωση δεν υπήρχε να τον αφήσουν ήσυχο! Τα περιπολικά κι οι δημοσιογράφοι σχημάτισαν κομβόι πίσω από το λεωφορείο. Αλλά πρώτος ανέβηκε ο Μάκης. Άφησε τους ομήρους να κατέβουν κι εμείς θα το βρούμε, του είπε. Δεν γαμείς κι εσύ κι οι όμηροι; απάντησε ο Μίλτος. Στην επόμενη στάση οι πόρτες του λεωφορείου άνοιξαν και οι επιβάτες κατέβηκαν πατώντας ο ένας τον άλλον και πέφτοντας στην αγκαλιά αφηνιασμένων δημοσιογράφων που ζητούσαν λεπτομέρειες. Οι ήρωες που έστειλαν SMS τα έδειχναν στις κάμερες, οι γριές έκλαιγαν περιγράφοντας τις δραματικές στιγμές που έζησαν στα χέρια του πειρατή και μια γυναίκα έδειξε το σπασμένο της νύχι και η κάμερα έκανε κοντινό. Ο Μάκης πήρε την κατάσταση στα χέρια του. Πες μου τα αιτήματά σου και θα τα βρούμε, είπε στον Μίλτο. Δεν γαμείς κι εσύ και τα αιτήματα; απάντησε ο γέρο Πειρατής. Ο Δημοσιογράφος αποσύρθηκε απογοητευμένος σε ένα κάθισμα της πρώτης σειράς. Πολύ μαλάκας πειρατής, σκέφτηκε, πρώτα αφήνει τους ομήρους και μετά δεν έχει αιτήματα!

Η συνέχεια και το τέλος στο επόμενο post...

Πίτα με κιμά

2007-06-01T07:29:00.000-07:00

(Η εκδίκηση της Θείας Φούλας)

Στο ταξί για τον σταθμό ακούγαμε Ντέρτι F.M. Έπαιζε Βανδή:

«Να την χαίρεσαι την καινούργια σου αγάπη, να την χαίρεσαι και ας με κερνάς φαρμάκι. Αν ποτέ σε δω αγκαλιά μ’ εκείνη κάπου θα αποτρελαθώ και θα κλαίω μέχρι θανάτου».

Κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι γίνομαι πυρ και μανία γιατί θυμάμαι τον Αντρέα. Το τι είχα τραβήξει με τα γκομενιλίκια του ούτε στον εχθρό μου! Μέχρι που το πήρα απόφαση, τότε που τα έφτιαξε με την ξινή, να ακούσω την συμβουλή της θείας μου της Φούλας που ήτανε Πολίτισσα και ήξερε απ΄ αυτά. Το σχέδιο μπήκε αμέσως σε εφαρμογή γιατί το βράδυ είχαμε ραντεβού στο σπίτι του να δούμε DVD. Ο κύριος δεν έλεγε να με χωρίσει γιατί μ΄ αγαπούσε λέει περισσότερο κι από την ζωή του. Αλλά δεν μπορούσε να αφήσει και την άλλη, μια που ο πατέρας της είχε πολύ μεγάλη περιουσία και μοστράριζε για γαμπρός ο Αντρεάκης. Η αλήθεια είναι πως είχε μια φυσική τάση προς τις κληρονομιές και τις προίκες γιατί κατά την γνώμη του έπρεπε να έχουμε δικό μας σπίτι για να παντρευτούμε. Σα να μου έλεγε βρες ένα στα γρήγορα κι εδώ είμαι εγώ. Τόσο έξυπνος, αλλά τον ταχτοποίησα μια χαρά!

Η θεία Φούλα έβαλε λάδι στο τηγάνι να κάψει και τσιγάρισε ψιλοκομμένο κρεμμύδι. Μετά έριξε τον κιμά και τον άφησε να σωταριστεί ανακατεύοντας. Πρόσθεσε μια μεγαλούτσικη μελιτζάνα κομμένη σε κύβους - που την είχε αφήσει για τρεις ώρες περίπου σε αλατισμένο νερό για να ξεπικρίσει - και χυμό ντομάτας, αλάτι, πιπέρι και λίγο σκόρδο. Στο τέλος συμπλήρωσε νερό και χαμήλωσε την φωτιά. Αφήσαμε τον κιμά να μαγειρευτεί κι έβαλα μπροστά για τις κρέπες. Ανακάτεψα σε ένα μπόλ 125 γραμμάρια αλεύρι με αλάτι στην μύτη του κουταλιού. Μετά έκανα στην μέση μια λακουβίτσα κι έριξα δυο αυγά, μια κουταλιά σογιέλαιο και λίγο γάλα. Χτύπησα καλά καλά το μείγμα μέχρι να γίνει λείο και το έβαλα στο ψυγείο για μισή ώρα περίπου. Αφού τηγάνισα τις κρέπες – οχτώ βγαίνουν μ΄αυτά τα υλικά, αλλά εμείς χρησιμοποιήσαμε τις πέντε – αρχίσαμε να φτιάχνουμε την πίτα βάζοντας εναλλάξ μια κρέπα και μια στρώση κιμά. Σκεπάσαμε την τελευταία στρώση με την πέμπτη κρέπα και η δουλειά είχε τελειώσει. Για την δική μας συνταγή χρειάστηκαν και δυο κουταλιές καθαρτικό απ΄ αυτό που είχε η θεία η Φούλα στο ντουλάπι της δια παν ενδεχόμενον, όπως συνηθίζει να λέει, αλλά εσείς καλύτερα να το αποφύγετε.

Πήγα κατευθείαν στο σπίτι του έξυπνου με την πίτα σε μια πιατέλα σκεπασμένη με αλουμινόχαρτο. Βάλαμε το DVD και στρωθήκαμε στον καναπέ. Τι είναι αυτό, μου λέει, πίτα, του λέω, πολίτικη συνταγή της θείας μου της Φούλας. Ενθουσιάστηκε. Κόψε μου, μου λέει, και την βάζει κάτω και την κάνει να. Μετά αρχίσανε τα πρώτα συμπτώματα και μπαινόβγαινε στην τουαλέτα και βόγκαγε, τι να σας λέω τώρα, καταλαβαίνετε. Τι με τάισες, μου λέει κατακίτρινος κρατώντας την κοιλιά του. Χυλόπιτα, του λέω και σηκώνομαι και φεύγω. Δεν τον ξαναείδα, αλλά το ευχαριστήθηκα εκείνη την ημέρα. Θα μου πεις τι κάθεσαι και τα θυμάσαι τώρα;

Το θέμα είναι πως ο ταξιτζής με είχε πάρει είδηση κι είχε ανεβάσει την ένταση κι αρχίσαμε να τραγουδάμε μαζί. Ήτανε κι αυτός καμένος - «κουβαλάμε κι εμείς τον σταυρό μας κοπελιά!» - μου είπε. Το σημείο που μ΄ αρέσει περισσότερο σ’ αυτό το τραγούδι είναι το «αν ποτέ σε δω αγκαλιά μ΄ εκείνη κάπου». Τα παίρνω στο κρανίο και μου βγαίνει να γκαρίζω. Αλλά κι ο ταξιτζής – ο Σάκης- δεν πήγαινε πίσω! Το είχαμε κάνει American bar το ταξί κι οι διπλανοί στα φανάρια μας κοιτάζανε τύπου «τι πάθανε αυτοί». Τσαμπουκαλεύτηκε ο Σάκης μια δυο φορές - γιατί σου λέει «τι θες ρε δικέ μου, λογαριασμό;» - αλλά τον συγκράτησα εγώ – «έλα βρε Σάκη, ας τους τώρα που τα περνάμε τόσο ωραία» - και τον γλιτώσαμε τον καβγά. Μετά έβαλε Θεοδωρίδου. Δεν την πολυγουστάρω αυτήν από τότε που χώρισε τον Φουστάνο, άσε που κόντευα να τα κάνω επάνω μου! Του το είπα με τρόπο και κάναμε μια στάση στα Goodys και πήραμε και καφέ. «Δεν καθόμαστε να σε κεράσω κανένα παγωτό, να κλείσω και το ταξίμετρο, να τα πούμε λιγάκ; Που να τρέχεις τώρα στην Λάρισα;». Έτσι έγινε. Kι έχασα το τρένο κι έχασα και την εξεταστική και δεν πρόκειται να το πάρω ποτέ το πτυχίο από το ΤΕΙ Φυτικής Παραγωγής, που το είχα αφήσει για τον Αντρέα και το είχα ξαναπιάσει μετά την χυλόπιτα και τελικά το ξανάφησα για τον Σάκη. Γιατί μετά τον καφέ και το παγωτό καταλήξαμε στην παραλία. Εκεί συνέβη το μοιραίο, κάτω από τα πεύκα.

Γίνανε και κάτι απανωτές εκδρομές τα επόμενα Σαββατοκύριακα και τώρα τρέχουμε στου Χυτήρογλου για κουρτίνες.

Όταν σκέφτομαι πόσες δουλειές έχω μέχρι να γίνει ο γάμος με πιάνει τρέλα.

Μοσχαράκι Λεμονάτο

2007-04-19T04:21:00.000-07:00

(Η Κερασία είναι μια γυναίκα με πάθος)

Η Κερασία Δαλακούρα,το γένος Γιαννούρου, είχε πάρει την απόφασή της οριστικά και αμετάκλητα. Έσκισε σε πολλά μικρά κομματάκια την επιταγή με την σύνταξή της – τριακόσια ολόκληρα ευρώ - και την πέταξε στο καλάθι των αχρήστων για να φέρει τον εαυτό της προ τετελεσμένου. Αγνόησε το θυμωμένο βλέμμα του συζύγου της Στέλιου Δαλακούρα - που είχε αποδημήσει εις κύριον μόλις πριν μερικούς μήνες, αφήνοντάς την μόνη στα εβδομηντα πέντε της, χωρίς σύνταξη χηρείας και με μοναδικό περιουσιακό στοιχείο ένα ξεχαρβαλωμένο σπίτι που κινδύνευε να πέσει να την πλακώσει. Όχι μόνο δεν έλαβε υπόψη τις ενστάσεις του αλλά κούνησε αυστηρά το δάχτυλο μπροστά στην φωτογραφία του:

-Σους εσύ, αυτά με έλεγες τόσα χρόνια και να τα χάλια μας!

Εκείνο το πρωί η Κερασία Δαλακούρα ορκίστηκε πως ποτέ στην ζωή της δεν πρόκειται να ξαναπεινάσει! Τουλάχιστον σε όση της απέμενε! Πως ποτέ ξανά δεν θα μετρήσει τα λιγοστά της ευρώ μπροστά στον πάγκο της λαϊκής για να αγοράσει τρεις πατάτες και δυο κρεμμύδια, ούτε θα ξαναξεροσταλιάσει στους κάδους της κρεαταγοράς για να μαζέψει κόκαλα για σούπα.

Βάδισε με αποφασιστικά βήματα προς την κρεβατοκάμαρα και φόρεσε την καλή της ρόμπα, την μαύρη με τα μικρά λευκά ανθάκια. Σκάλισε το συρτάρι του κομοδίνου και ξετρύπωσε το περίστροφο του μακαρίτη. Λιγάκι σκουριασμένο και χωρίς σφαίρες, αλλά τι πείραζε; Το έχωσε μέσα στην μεγάλη πάνινη τσάντα της λαϊκής μαζί με μια αποκριάτικη μάσκα της Αλίκης Βουγιουκλάκη κι ένα βαρύ μαύρο παλτό του Δαλακούρα που της έφτανε μέχρι τις φτέρνες. Βγήκε, αποφεύγοντας να ρίξει το βλέμμα της στην φωτογραφία του, και πήγε κατευθείαν στην τράπεζα της γειτονιάς. Λίγο πριν την είσοδο στάθηκε κρυμμένη στη γωνία και φόρεσε το παλτό και την μάσκα. Ύστερα μπούκαρε φωνάζοντας «ληστεία». Κόλλησε το περίστροφο στον κρόταφο του σεκιουριτά και ζήτησε από όλους να ξαπλώσουν στο δάπεδο επαναλαμβάνοντας όλα τα μπινελίκια που έλεγε ο Δαλακούρας κάθε φορά που τον έπιαναν τα νεύρα του με τον γείτονα που έβαζε δυνατά την τηλεόραση. Όταν οι πάντες βρέθηκαν στο πάτωμα, η Αλίκη Βουγιουκλάκη με το μαύρο παλτό να σέρνεται στο πάτωμα, πέταξε την τσάντα στον ταμεία και τον διέταξε να την γεμίσει μέχρι τη μέση με δεσμίδες των πενήντα. «Μέχρι τη μέση σε είπα, που θα βάλω τα ψώνια για;». Ο ταμίας έκανε ότι του είπε και παρέδωσε βιαστικά την τσάντα. Τον έβαλε να ξαπλώσει μαζί με τους υπόλοιπους και βγήκε βρίζοντας. Έστριψε στην γωνία και πέταξε τη μάσκα στον πρώτο κάδο που βρήκε στον δρόμο της. Λίγο αργότερα ξεφορτώθηκε και το παλτό. Το όπλο δεν το πέταξε. Τι θα έλεγε στον Δαλακούρα;

Λίγο αργότερα, στη λαϊκή, ψώνιζε πληρώνοντας με κολλαριστά χαρτονομίσματα.

- Α πα πα! Τι με λες κυρ Μιχάλη μ'; Τσ τσ στσ, χάλασε ο κόσμος γειά! Είπε στον μανάβη που της έφερε τα νέα για την ληστεία.

Μετά πήγε στον χασάπη να χαζέψει κρέατα. Ήθελε να τα αγοράσει όλα αλλά αρκέστηκε σ’ ένα κιλό μοσχαράκι γάλακτος για να μην δώσει στόχο. Πέρασε κι από τον Γερμανό και πήρε κινητό Nokia Classic 6120, ήθελε και mp3, αλλά συγκρατήθηκε.

Στο σπίτι έκρυψε τα λεφτά και το περίστροφο στο κομοδίνο, τακτοποίησε τα ψώνια και το ριξε στο μαγείρεμα. Έβαλε λάδι σε μια κατσαρόλα να κάψει κι έριξε μέσα ένα κρεμμύδι ψιλοκομμένο να τσιγαριστεί. Πρόσθεσε το μοσχάρι κι ανακάτεψε καλά. Όταν πήρε να ροδίζει συμπλήρωσε νερό μέχρι που σκεπάστηκε το κρέας κι έριξε αλάτι και πιπέρι. Άφησε το φαγητό να μαγειρευτεί σε χαμηλή φωτιά μέχρι να μείνει με την σάλτσα του και λίγο πριν το τέλος πρόσθεσε τον χυμό ενός λεμονιου. Με το μάτι της κουζίνας σβηστό, πρόσθεσε τηγανιτές πατάτες. Έφτιαξε ένα ωραίο πιάτο και το πασπάλισε με φρέσκια, μυρωδάτη ρίγανη. Για συνοδεία είχε φέτα και ψωμί.

Έφαγε μπροστά στην φωτογραφία του μακαρίτη.

- Είδες μπρε πως γίνονται οι δουλειές; Σε τα έλεγα εγώ, δε σε τα έλεγα; Κάτσε νηστικός τώρα να διείς!

Σνακ για τηλεοπτικές κηδείες

2007-02-28T01:56:00.000-08:00

(To α του Καζαντζίδη)

Εμείς τότε είχαμε πρωτοβάλει δορυφορική και βλέπαμε Ελλάδα τακτικά κι άμα τύχαινε τίποτα σοβαρό αρχίζαμε τα τηλέφωνα και μαζευόταν στο σπίτι μας όλη η γειτονία. Εκεί τον είδαμε τελευταία φορά κι επειδή δεν έβγαινε συχνά στην τηλεόραση έγινε λαϊκό προσκίνημα στο σαλόνι μου. Έλεγε το «Αγριολούλουδο» με μια κιθάρα κι είχαμε κάτσει όλοι γύρω από την τηλεόραση και κλαίγαμε. Ο Νίκος ο F16- έτσι τον φωνάζαμε γιατί είχε ένα PEUGEOT 106 του εβδομήντα που το έλεγε καταδρομικό – είχε βάλει ταμπέλα «επιστρέφω αμέσως» κι είχε ανέβει τις σκάλες τρέχοντας. Αυτός μας έφερνε τους δίσκους. Περνούσες από το μαγαζί του και γραφόσουνα στη λίστα μην τυχών και την πατήσεις, γιατί με το που έμπαινε στο δισκάδικο η παραγγελία εξαφανιζόταν μέσα σε μια μέρα κι άντε μετά να περιμένεις την επόμενη. Είχαμε φτιάξει γειτονιά κι εκεί, δηλαδή όχι μόνο εμείς μου φαίνεται, όλοι θα φτιάξανε τις γειτονιές τους εκεί που πήγανε, δεν ξέρω…

Το μεγάλο πατιρντί έγινε όταν βγήκε το Υπάρχω. Σε μια ώρα εξαντλήθηκε! Τρέξαμε όλοι στου Νίκου με το που μάθαμε πως ήρθε o καινούργιος του Στέλιου και μετά πήρανε φωτιά τα πικάπ. Είχα μια αγωνία όταν πρωτόβαλα το δίσκο! Τρέμανε τα χέρια μου! Καθίσαμε γύρω γύρω κι ακούγαμε και δώστου κλάμα! Πάντα κλαίγαμε τις πρώτες φορές που ακούγαμε τα τραγούδια. Νόμιζες ρε παιδί μου πως βγαίνει από τα στήθια σου το α του Καζαντζίδη! Όλο σου το παράπονο κι όλη σου η νοσταλγία ήτανε αυτό το α! Στις γιορτές έβαζες το δίσκο να παίζει κι ένιωθες σαν να ακούμπαγες λιγάκι του ανθρώπου σου τον ώμο, επειδή ήξερες πως την ίδια ώρα σ΄ ένα τραπέζι γιόρταζε για τον ίδιο λόγο, άκουγε την ίδια μουσική και τώρα που μιλάμε μπορεί να έπινε στην υγειά σου. Εκεί πάνω λιώναμε και πέφτανε τα τηλέφωνα κι άρχιζαν οι αφιερώσεις και οι ευχές. Στο τέλος κλείναμε μ΄ έναν κόμπο στο λαιμό.

Με έναν κόμπο στο λαιμό ζήσαμε. Με την αγωνία να γυρίσουμε και τον Στέλιο στο πικάπ. Ότι έχω να θυμάμαι από τη ζωή μου έχει μουσική υπόκρουση Καζαντζίδη. Ο γάμος μου, τα γλέντια, οι γιορτές, τα ζόρια, οι καβγάδες, τα γεννητούρια, όλα. Και τότε που κοντέψαμε να χωρίσουμε με το Γιώργο στους δίσκους ξέσπασα. Τους έκανα θρύψαλα από τα νεύρα μου κι όταν ηρέμησα και κατάλαβα τι έκανα ζήταγα συγνώμη από την Παναγία γονατιστή μπροστά στο εικόνισμα γιατί μου φάνηκε πως έκανα μεγάλη αμαρτία. Σαν να βλαστήμησα την ζωή μας, σαν να μούντζωσα τα όνειρά μας και τις αναμνήσεις μας, έτσι μου φάνηκε. Όταν τα φτιάξαμε δώσαμε στον Νίκο παραγγελία και τους ξαναπήραμε γιατί, εκτός που τους ακούγαμε συνέχεια, μου φαινόταν γρουσουζιά να μην τους έχω σπίτι μου. Να εδώ στο ράφι είναι κάτω από το πικάπ. Τους έφερα μαζί μου. Μόνη μου γύρισα, χωρίς το Γιώργο. Μας έφαγαν οι αναβολές. Άντε να σπουδάσουμε τα παιδιά και γυρνάμε, μετά να φτιάξουμε κι αυτό, να αγοράσουμε και το άλλο κι άντε άλλον ένα χρόνο, κι άλλον έναν και τελικά δεν πρόλαβε. Τα χρειάστηκα τότε γιατί κατάλαβα πως ξεχαστήκαμε, πως μας πήρε ο χρόνος από κάτω και μας έκανε ζάφτι κι αφήσαμε πίσω ανθρώπους και μέρη και μυρωδιές. Πήρα την απόφασή μου χωρίς πολλά πολλά. Άφησα τα παιδιά μου πίσω, τον εγγονό μου το Γιώργο – Γιούρκα θέλει να τον λέμε από τότε που είδε τον Σεϊταρίδη στο Ευρωπαϊκό - αλλά δεν κάθισα να το πολυσκεφτώ. Δεν ήθελα να τελειώσω σε ξένο μέρος. Όταν αρρώστησε ο Στέλιος μου κόστισε πολύ. Σαν να ξανάχανα το Γιώργο μου μου φάνηκε. Στην κηδεία έβαλε ο Δήμαρχος πούλμαν για την Αθήνα και ανέβηκαν πολλοί από τους Σιταγρούς κι από τα γύρω χωριά. Εγώ δεν μπόρεσα, είχα τη κατάκοιτη τη Σουμέλα την αδερφή μου. Αλλά το τάμα μου στην ψυχούλα του το έκανα. Πήρα μισό κιλό στάρι και το έβρασα και μετά έστρωσα με κουζινόχαρτο το τραπέζι της κουζίνας και το άπλωσα για να αφήσει τα νερά του. Άλλαξα το χαρτί κάνα δυο φορές για να στεγνώσει καλά και το έβαλα σε μια γαβάθα. Ανακάτεψα σε ένα μπολ 150 γραμ. ζάχαρη, κανέλα, 150 γραμ. σουσάμι και 150 γραμ, ψιλοκομμένο καρύδι, έριξα μέσα το στάρι και ανακάτεψα πολύ καλά.Ψιλόκοψα και μαϊντανό κι έβαλα και μπόλικο ρόδι. Για το στόλισμα είχα πάρει εκείνα τα ασημένια τα κουφετάκια, στρογγυλά, μακρόστενα και τετράγωνα. Στην εκκλησία δεν το πήγα να το διαβάσουνε γιατί τους έχω σιχαθεί τέτοιοι που είναι. Το άφησα στον εικονοστάσι όλη τη νύχτα για να το ευλογήσει Αυτός κατά πως νομίζει.

Την άλλη μέρα κάθισα δίπλα στη Σουμέλα με την γαβάθα στα πόδια μου κι είδα όλη την κηδεία από την αρχή μέχρι το τέλος. Το τι κλάμα ρίξαμε δεν περιγράφεται. Τώρα τελευταία την πιάνουνε κι αυτήν συνέχεια τα ζουμιά και με παίρνει στο λαιμό της! Ανάβω καντηλάκι ταχτικά για να αναπαύσει ο Θεός την ψυχούλα τους.

Για το Γιώργο και το Στέλιο λέω..... που φύγανε πρώτοι.

Σκραμπ

2007-02-17T07:38:00.000-08:00

(Η ομορφιά της ζωής υπό προϋποθέσεις)

Tην μεγάλη ζημιά την έπαθε όταν τον έγκατέλειψε ο Σάκης. Δηλαδή τι Σάκης, Στανισλάβ. Άφαντος έγινε χωρίς καμιά προειδοποίηση ο αχάριστος, που τον είχε περιμαζέψει από την οικοδομή και τον είχε μη βρέξει και μη στάξει. "Δεν θέλω να δουλεύειες να βασανίζεσαι, μόνο να τρως να πίνεις και να στολίζεσαι¨του τραγουδούσε ο Χάρης που μετά το συμβάν δεν κατέβαινε στο κομμωτήριο κι έκαναν οι πελάτισσες ένα μήνα να δουν μιζαμπλί! Είναι η αλήθεια ότι από κομμωτικής απόψεως εκείνη την εποχή η γειτονιά είχε τα χάλια της και κόντεψε κι η Εύη να χωρίσει με τον Σταύρο τον νταλικέρη. Γιατί της το είχε ξεκόψει: ή το αλλάζει το κόκκινο με τις χάλκινες ανταύγεις και το ξανακάνει ξανθό για να μπορεί να την κυκλοφορεί αξιοπρεπώς ή αυτόν να τον ξεγράψει.

Ο Χάρης όμως είχε κλειστεί στο σπίτι και δεν έβγαινε με τίποτα. Του φώναζαν να κατέβει κι έβγαινε στο μπαλκόνι, με το πρόσωπο καλυμμένο με μια γαλαζωπή μάσκα και το βυσσινί κιμονό με τον δράκο στην πλάτη, και τους έγνεφε να τον αφήσουν στη δυστυχία του. Τα πράγματα χειροτέρεψαν λίγες μέρες μετά, όταν μαθεύτηκαν τα χαμπέρια του προκομμένου. Δεν είχε πάει και πολύ μακρινό ταξίδι. Ίσα ίσα μέχρι την γωνία στης Σίτσας της περιπτερούς. Αυτό δεν μπόρεσε να τα ανέξει ο Χάρης. Που αυτός τον είχε στα πούπουλα με τα δώρα του και με το χαρτζιλίκι του! Τι κινητό, τι χρυσή καδένα, τι ασημένια ταμπακέρα με μονόγραμμα, τι χρυσή καρφίτσα, τι χρυσό ρολόι και τι δεν είχε κάνει γι΄αυτόν τον αχαϊρευτο που τα μάζεψε όλα και τα πήγε στης Σίτσας της χοντρής να τα χαίρονται και να γλεντάνε στην υγεία του κορόιδου! Γέμισε καντίλες κι ήρθε και πρήστηκε και τον έτρεχε η ανιψιά του η Σάντυ μες την μαύρη νύχτα στον Ευαγγελισμό που εφημέρευε με αλλεργικό σοκ. Του έδωσαν βέβαια μια αγωγή και υποχωρούσαν λίγο λίγο οι καντίλες, αλλά τι τα θες, είχε γεμίσει στίγματα. Ξανάπαθε υστερία μόλις κατάλαβε ότι εκτός που τον παράτησε ο Σάκης, εκτός που πήρε μαζί του όλα του τα δώρα και τα πήγε στη Σίτσα, εκτός που δεν μπορούσε να δουλέψει μετά το ψυχολογικό σοκ που είχε υποστεί, έπρεπε να αντιμετωπίσει και τα στίγματα. Μπαινόβγαινε κάθε λίγο στο μπαλκόνι και μούτζωνε το περίπτερο κι η Σάντυ δεν ήξερε πως να τον συνεφέρει. Μέχρι που στο τέλος το πήρε πατριωτικά. Αρκετά είχε κάνει για τον Σάκη. Μέχρι εδώ! Ακούς εκεί στίγματα! Ποιός; Ο Χάρης! Συμμάζεψε αποφαστιστικά δυο τσουλούφια που είχαν ξεφύγει από το φιλέ που φορούσε στον ύπνο, ίσιωσε την ζώνη του κιμονό και γύρισε στην Σάντυ. Φεύγουμε, της είπε, μέχρι να ετοιμαστώ φέρε το αυτοκίνητο να πάμε στην παραλία.

Μάζεψαν λευκή άμμο από την θάλασσα και στον γυρισμό πέρασαν από το φαρμακείο και αγόρασαν bepanthol. Στο σπίτι ανακάτεψαν σε ένα μπολ δυο κουταλιές του γλυκού κρέμα και μια πρέζα άμμου. Ο Χάρης έπλυνε καλά το πρόσωπό του κι άπλωσε το σκράμπ. Έκανε μασάζ με κυκλικές κινήσεις για λίγα λεπτά και τι νομίζεις ότι έγινε όταν πλύθηκε; Τα στίγματα είχαν εξαφανιστεί!

Την επόμενη μέρα ο Χάρης, έχοντας εκτιμήσει βαθύτατα την ομορφιά της ζωής, όταν μπορεί κανείς να την απολαμβάνει διαθέτοντας ένα πρόσωπο απαλλαγμένο από μετααλλεργικά στίγματα, άνοιξε το μαγαζί κι άρχισε σιγά σιγά να σουλουπώνει τη γειτονιά. Γίνανε κάτι επειγουσες κουπ, βάφτηκαν οι άβαφτες ρίζες με την διαδικασία του κατεπείγοντος, πέσανε και κάτι περμανάντ ξεγυρισμένες, άλλαξε και η Εύη το κόκκινο και το έκανε ξανθό - μια που την είχε απειλήσει ο Σταύρος πως ή αλλάζει χρώμα ή γιοκ Άντζελα το βράδυ - κι ήρθε κι έστρωσε το πράγμα.

Κι επειδή είχε πέσει πολύ δουλειά τον τελευταίο καιρό ο Χάρης έβαλε αγγελία για βοηθό. Ετσι γνώρισε τον Μίμη που μόλις είχε τελειώσει τον Αμάραντο και τον κοιτούσε στα μάτια σαν Θεό και στεκόταν δίπλα του κάθε φορά που κούρευε και δεν έχανε ψαλιδιά.

Και ζήσανε αυτοί καλά και πήρανε και σπίτι στη Μύκονο! Και ζήσαμε κι εμείς καλύτερα!

Moσχαράκι Κρασάτο

2007-01-19T07:33:00.000-08:00

(Η Μαρία η άσχημη)

Όλα αυτά που λένε στην τηλεόραση για την Μαρία την άσχημη είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Η αλήθεια έχει ως εξής:

Η Μαρία δεν ήταν απλώς άσχημη. Ήταν πάρα πολύ άσχημη. Δηλαδή εκτός από τα γυαλιά και τα φρύδια που έμοιαζαν με του Καραμανλή είχε και μια μεγάλη ελιά με τρίχες στη μύτη και μουστάκι και στραβά πόδια και πολλά άλλα στραβά που δεν μου έρχονται τώρα.Όταν λοιπόν η Μαρία κατάλαβε ότι ήταν τσιμπημένη με τον Πρόεδρο δεν άρχισε να τρέχει σαν παλαβή για να του αποδείξει ότι ήταν ευσυνείδητη και ικανή υπάλληλος, ούτε ξόδεψε χρόνο για να ασχοληθεί με τις δολοπλοκίες της μέγαιρας αρραβωνιαστικιάς και της άχρηστης γραμματικιάς του. Αγόρασε το καλύτερης ποιότητας μοσχαράκι που μπόρεσε να βρει και το σοτάρισε με φρέσκο λάδι. Πρόσθεσε μαϊντανό και άνηθο δεμένα σε ένα τούλι, λίγο σκόρδο, ένα ολόκληρο κρεμμύδι, μια πατάτα, αλάτι, πιπέρι κι έπειτα το έσβησε με μπόλικο κρασί - όσο για να σκεπαστεί καλά το κρέας και να βράσει μέσα σ΄ αυτό. Πριν σκεπάσει την κατσαρόλα διάλεξε μια ωραία αρωματική μουσταρδα και έριξε δυο κουταλιές της σούπας. Το άφησε να μαγειρευτεί σε χαμηλή θερμοκρασία και συμπλήρωνε νερό κάθε φορά που χρειαζόταν. Λίγο πριν να το κατεβάσει από το μάτι, με σβησμένη τη φωτιά, πέταξε το τούλι και τα υπολείμματα του κρεμμυδιού και της πατάτας κι έριξε στην κατσαρόλα φρεσκοτηγανισμένες πατάτες. Έφτασε στο γραφείο την ώρα που συνήθως ο Πρόεδρος διέκοπτε για το μεσημεριανό του. Αγνόησε την Γραμματέα που την κοιτούσε με μίσος όσο ετοίμαζε το πιάτο και μετά μπήκε στο γραφείο για να σερβίρει. Συνόδεψε το φαγητό με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Μετά από λίγο ο Πρόεδρος βγήκε από το γραφείο κλαίγοντας από έρωτα για την Μαρία και φωνάζοντας πως θέλει επειγόντως να την παντρευτεί. Και ξαφνικά συνέβη το αναπάντεχο. Η Μαρία ένιωσε μια απροσδόκητη απέχθεια για τον γλίτσα Πρόεδρο που ήταν πεσμένος στα γόνατα και την παρακαλούσε. Άνοιξε την πόρτα του γραφείου κι έφυγε για πάντα.

Η Μαρία έκλεισε πίσω της την πόρτα του γραφείου αποφασισμένη να μην ξαναπατήσει το πόδι της σ΄αυτό το άνδρο των ρατσιστών με τα λευκά δόντια.

Την επόμενη μέρα άρχισε να ψάχνει για δουλειά. Ξόδεψε ώρες πολλές στις αίθουσες αναμονής περιμένοντας την σειρά της για μια συνέντευξη, έστειλε βιογραφικά, έλιωσε σόλες αλλά τίποτα. Πάντα υπήρχε μια πεντάμορφη που της έπαιρνε την θέση.

Όσο περνούσε ο καιρός τα πράγματα δυσκόλευαν και η Μαρία είχε φτάσει στα όρια της απελπισίας όταν αποφάσισε να εγκατασταθεί στο γκέτο. Από εκεί και πέρα τα πράγματα στην ζωή της εξελίχτηκαν ραγδαία. Έλαβε μέρος στο διαγωνισμό ομορφιάς και κέρδισε τον τίτλο "Μις Ασχημοκομείο 2007". Εκεί την είδε για πρώτη φορά ο Πρίγκιπας Κακάσχημος και την πήρε στο Πύργο του και παντρεύτηκαν και κάνανε πολλά παιδιά.......

Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Y.Γ Η μέγαιρα αρραβωνιαστικιά έπεσε στα ναρκωτικά

Υ.Γ2 Νομίζω πως και η φρικτή γραμματέας έπεσε στα ναρκωτικά

Υ.Γ3 Επίσης έχω τη εντύπωση πως ο Πρόεδρος μπαινοβγαίνει στην Ιθάκη

Γλυκό Τριαντάφυλλο

2007-01-06T04:42:00.000-08:00

(Η χρονιά του Δράκου)

Συνέχεια από το προηγούμενο

(Μέρος Β')

Η Όλγα τους υποδέχτηκε λιγάκι αφηρημένη. Άφησε απρόθυμα τα χαρτιά της – παρόλο που βρισκόταν στο πιο κρίσιμο κεφάλαιο του βιβλίου της - και βοήθησε να ανάψoυν φωτιά στο βαρέλι. Ο Βλαδίμηρος είχε ανακαλύψει θησαυρούς στην καθημερινή του βόλτα στους κάδους. Ολόφρεσκα ψαροκέφαλα και δυο μάλλινες κουβέρτες, σχεδόν ολοκαίνουργιες, αν εξαιρούσες τις τρύπες απ' το σκόρο. Έφαγαν σούπα από ψαροκέφαλα και τυλίχτηκαν καλά καλά για να ακούσουν το Βλαδίμηρο που έπαιζε σε ένα φανταστικό πιάνο, κινώντας με δεξιοτεχνία τα δάχτυλά στον αέρα, το κονσέρτο για πιάνο του Σεργκέι Ραχμάνινοφ. Η πρώτη νύχτα του Δράκου στη γέφυρα θα μπορούσε να θεωρηθεί ιδανική και τό μέλλον του φάνταζε λαμπρό χάρη στους καινούργιους του φίλους.

Η Λόλα όμως έβαλε λυτούς και δεμένους για να τον βρει και στο τέλος τα κατάφερε. Κατέβηκε στη γέφυρα τυλιγμένη στη γούνα της και βρήκε τον Βλαδίμηρο, την Όλγα και τους καλεσμένους τους να ετοιμάζονται να δειπνήσουν. Ο Τζώρτζ ο Γλύπτης, ο Σταύρος ο Κιθαρίστας κι η Μαρίνα, μια εβδομηντάχρονη ηθοποιός, κάθονταν γύρω από τη φωτιά και ζέσταιναν τα κοκαλωμένα τους δάχτυλα περιμένοντας να ετοιμαστεί το φαγητό. Όταν η Λόλα απαίτησε να της επιστραφεί ο γάτος της σήκωσαν τους ώμους και την κοίταξαν με απορία. Το σκηνικό επαναλήφθηκε πολλές φορές κι είχαν όλοι πεισθεί πως η κυρία με τη γούνα δεν ήταν και πολύ καλά στα μυαλά της.

Τον έπαιρνε σπίτι. Εκείνος καθόταν μια δυο μέρες, έτρωγε όσο γλυκό προλάβαινε κι ύστερα επέστρεφε στην γέφυρα και περνούσε τις μέρες του ακολουθώντας τον Βλαδίμηρο στους κάδους. Καμιά φορά κάθονταν ώρες πολλές σε κάποιο παγκάκι ο ένας δίπλα στον άλλον. Ο Βλαδίμηρος έπαιζε κι ο Δράκος λαγοκοιμόταν.

Όμως η ευτυχία του Δράκου δεν ήταν γραφτό να κρατήσει. Έτσι ξαφνικά, όπως γίνονται συχνά αυτά τα πράγματα, τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς, η Όλγα γύρισε πλευρό μέσα στον ύπνο της κι έκανε να τον πάρει στην αγκαλιά της για να ζεστάνει τα χέρια της. Ξύπνησε απότομα γιατί ένιωσε το σώμα του ακίνητο και κρύο.

Κανείς τους δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το τι έπρεπε να γίνει. Σκέφτηκαν την τρελή κυρία που σίγουρα θα τους έβγαζε από την δύσκολη θέση.Η Λόλα πήρε την κατάσταση στα χέρια της - αφού πρώτα τους κατηγόρησε για όλες τις κακουχίες και τις στερήσεις στις οποίες υπέβαλλαν τον Δράκο όλο αυτό το διάστημα - και οι λεπτομέρειες της κηδείας κανονίστηκαν γρήγορα.

Στο σπίτι το γλυκό ετοιμάστηκε με μεγάλη φροντίδα.Έκοψαν πρώτα τα πέταλα από σαράντα τριαντάφυλλα (ροζ, ειδικά για γλυκό) και μετά μ΄ ένα ψαλίδι αφαίρεσαν προσεκτικά τα λευκά μέρη των πετάλων. Ύστερα τα έβαλαν σε μια κατσαρόλα μαζί με ένα κιλό ζάχαρη και ένα ποτήρι νερό και τα άφησαν να βράσουν. Όταν άρχισε να δένει το γλυκό έβαλαν λεμόντζο και λίγη αρωματική μολόχα (αρμπαρόριζα) σε ένα τούλι και τα άφησαν όλα μαζί να βράσουν μέχρι να όλοκληρωθεί το δέσιμο. Όταν κρύωσε καλά, το στόλισαν με ολόκληρα αμύγδαλα μέσα σε ένα γυάλινο μπολ.

Η τελετή ήταν συγκινητική. Ο Τζωρτζ είχε φτιάξει μια πλάκα για τον τάφο κι η Όλγα έγραψε μερικούς αποχαιρετιστήριους στοίχους. Ο Βλαδίμηρος έπαιξε μια πένθιμη διασκευή ειδικά για την περίσταση και φυσικά η κηδεία έγινε νύχτα για να μην τους πάρουν είδηση οι φύλακες του Πρώτου, όπου η Λόλα είχε βρει μια πολύ βολική θέση ακριβώς δίπλα στην Κοιμωμένη. Στο τέλος ακούμπησαν πάνω στον μικρό τάφο το μπολ με το γλυκό για να το απολαύσει με την ησυχία του, έτσι όπως του άρεσε.

Ζώη σε σας……..

Γλυκό Τριαντάφυλλο

2007-01-04T06:29:00.000-08:00

(Η χρονιά του Δράκου)

Στη Citronella:

(Μέρος Α')

Ο Δράκος πέθανε τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς του 2007 κάτω από την γέφυρα του Πλούταρχου. Εκεί δηλαδή που ζούσε το τελευταίο διάστημα μαζί με τους υπόλοιπους. Ήταν Σιαμέζος αριστοκράτης από καλή οικογένεια αλλά από τη φύση του αλήτης και νυχτόβιος. Όταν κατάλαβε πως δεν έκανε για οικογενειακή ζωή την κοπάνησε απ' της Λόλας κι ας τον είχε στα πούπουλα κι ας τον τάιζε στο στόμα κι αυτή και τα κορίτσια της. Πλάνταξε στο κλάμα η Λόλα τότε. Δεν είχε προστάτη, τα βγαζε πέρα μόνη της και κάνα δυο που την πλευρίσανε τους σάπισε στο ξύλο. Το Δράκο είχε, αυτός ήταν ο άντρας του σπιτιού και τα κορίτσια τα βράδια μάλωναν ποια θα τον πάρει στο κρεβάτι της. Όλες τον ήθελαν. Γινόταν φασαρία και κακό κι άρχιζαν τα βρισίδια μέχρι που έβαζε τις φωνές η Λόλα κι έτρεχαν όλες στους διαδρόμους να κλειστούν στα δωματιά τους γιατί την έτρεμαν, είναι η αλήθεια.
Ο Δράκος όμως δεν ήθελε να περάσει όλη του τη ζωή στον καναπέ του σαλονιού. Τον ενοχλούσε το κολάρο και τον εκνεύριζαν τα χάδια. Το ροζ μεταξωτό του μαξιλάρι και οι φιόγκοι που του φορούσαν στο κεφάλι κάθε τρεις και λίγο του έδιναν στα νεύρα. H Λόλα προσπαθούσε να τον ταϊσει γλυκό τριαντάφυλλο, αλλά εκείνος ήθελε την ησυχία του κι έβγαζε νύχια. Του άρεσε να το απολαμβάνει αργά αργά, όλη την ημέρα λίγο – λίγο, να το νιώθει να του γλυκαίνει τον ουρανίσκο και μετά ν΄ αφήνει την γλυκιά του ευωδιά. Αλλά η Λόλα δεν καταλάβαινε απ΄ αυτά και τον νευρίαζε συνέχεια με την επιμονή της να τον ταϊσει απ' την ημέρα που κατάλαβε πως τρελαίνεται για γλυκό τριαντάφυλλο. Φώναζαν όλες υστερικά από τη χαρά τους- «Ακούς εκεί να κάνει έτσι για το γλυκό του κουταλιού!»- και τον κυνηγούσαν με πιατελάκια όλη την ημέρα.
Μέχρι που ένα βράδυ ένιωσε να πνίγεται απ’ την αγάπη. Αισθάνθηκε αναγούλα. Η αγάπη άρχισε να ανεβαίνει στο λαρύγγι του και να του προκαλεί μια απαίσια ξινίλα στο ουρανίσκο. Σηκώθηκε κι έφυγε. Άρχισε να γυρνάει από δω κι από κει με κεραμυδόγατες και να συναναστρέφεται διάφορους τύπους, μέχρι που γνώρισε τον Βλαδίμηρο τον πιανίστα που τον πήρε μαζί του στη γέφυρα.

Tάρτα με μαρμελάδα φράουλα

2006-12-29T10:57:00.000-08:00

Ο Οδυσσέας αγόρασε μια ουγγιά δηλητήριο για τα ποντίκια, το ανακάτεψε με αφρόγαλα και μαρμελάδα φράουλα, κι άδειασε τη θανάσιμη κρέμα σ΄ένα γλυκό απ΄όπου είχε αδειάσει την αρχική γέμιση. Έπειτα του έβαλε από πάνω μια κρέμα πιο πυκνή και συμπλήρωσε την απάτη με εβδομήντα ροζ κεράκια.
Η γιαγιά ανακάθισε στον θρόνο κουνώντας το απειλητικό ραβδί της όταν τον είδε να μπαίνει στη σκηνή με το γιορταστικό γλύκισμα.

"Αδιάντροπε" φώναξε. "Πως τολμάς να πατάς το πόδι σου σ΄αυτό το σπίτι;" Ο Οδυσσέας κρύφτηκε πίσω από το αγγελικό του πρόσωπο. "Έρχομαι να σου ζητήσω συγνώμη" είπε, "σήμερα είναι τα γενέθλιά σου". Αφοπλισμένη από το εύστοχο ψέμα του, η γιαγία τον έβαλε να στρώσει το τραπέζι σαν για δείπνο γαμήλιο.
Κάθισε τον Οδυσσέα στα δεξιά της, ενώ η Ερέντιρα τους σερβίριζε, κι αφού έσβησε τα κεριά μ΄ένα σαρωτικό φύσημα κι έκοψε το γλυκό σε ίσα μέρη, σερβίρισε τον Οδυσσέα.

"Ένας άνθρωπος που ξέρει να εξασφαλίζει τη συγνώμη, έχει κερδίσει το μισό ουρανό" είπε. "Σου δίνω το πρώτο κομμάτι, που είναι της ευτυχίας". "Δεν μου αρέσει το γλυκό" είπε εκείνος. "Πάρτο εσύ". Η γιαγιά πρόσφερε στην Ερέντιρα το άλλο κομμάτι. Εκείνη το πήγε στην κουζίνα και το έριξε στα σκουπίδια.
Η γιαγιά έφαγε μόνη της το υπόλοιπο. Έβανε στο στόμα της ολόκληρα κομμάτια και τα κατάπινε αμάσητα, αναστενάζοντας απολαυστικά και κοιτάζοντας τον Οδυσσέα από το χείλος της απόλαυσής της. Όταν δεν είχε άλλο στο πιάτο της έφαγε και αυτό που περιφρόνησε ο Οδυσσέας. Καθώς μασούσε το τελευταίο κομματάκι, μάζεψε με τα δάχτυλα τα ψύχουλα απ΄το τραπεζομάντιλο και τα ΄βαλε στο στόμα της.
Είχε φάει αρσενικό που έφτανε να εξοντώσει μια γενεά αρουραίων. Ωστόσο, έπαιξε πιάνο και τραγούδησε ως τα μεσάνυχτα, ξάπλωσε ευτυχισμένη και κοιμήθηκε κανονικά. Το μόνο καινούργιο σημάδι ήταν ένα σκληρό γραντζούνισμα στην ανάσα της.............

"Φύγε" είπε η Ερέντιρα. "Τώρα θα ξυπνήσει". "Είναι πιο ζωντανή κι από ελέφαντας" είπε ο Οσυσσέας. "Αποκλείεται!" Η Ερέντιρα τον διαπέρασε με μια θανάσιμη ματιά. "Το πρόβλημα είναι" είπε, "πως δεν τα καταφέρνεις να σκοτώσεις κανέναν"...............
Η μόνη αλλαγή που φαινόταν ήταν μια αταξία στις καθημερινές της συνήθειες. Ήτανε Τετάρτη, αλλά η γιαγιά φόρεσε κυριακάτικο φόρεμα, αποφάσισε πως η Ερέντιρα δεν θα δεχτεί κανέναν πελάτη πριν από τις έντεκα, και της ζήτησε να της βάψει τα νύχια σε χρώμα ροδί, και να την χτενίσει παπικά. "Ποτέ δεν είχα τόσο κέφι να φωτογραφιστώ".
Η Ερέντιρα άρχισε να την χτενίζει, αλλά περνώντας τη χτένα για να της ξεμπερδέψει τα μαλλιά, έμεινε μέσα στα δόντια μια τούφα μαλλιά. Τα έδειξε τρομαγμένη στη γιαγιά. Εκείνη τα περιεργάστηκε, δικίμασε να ξεριζώσει κι άλλη τούφα με τα δάχτυλά της, κι άλλο θαμνάκι μαλλιά της έμεινε στο χέρι. Το πέταξε κάτω, δόκίμασε πάλι, και ξερίζωσε μια πιο μεγάλη τούφα. Τότε άρχισε να τραβάει τα μαλλιά και με τα δυο χέρια πεθαμένη από τα γέλια, ρίχνοντας χούφτες στον αέρα με μια ανεξήγητη αγαλίαση, ώσπου το κεφάλι της έμεινε σαν ξεφλουδισμένη καρύδα........

(Η συνέχεια στο "Η απίστευτη και θλιβερή ιστορία της αθώας Ερέντιρα και της άσπλαχνης γιαγιάς της" του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες - Εκδόσεις γράμματα)

Πιπεριές Γεμιστές

2006-12-12T00:23:00.001-08:00

Φυσικά η μάχη της Κόκκινης Πιπεριάς δεν έγινε ποτέ! Επρόκειτο για μια φρικτή ιστορική πλάνη! Γνώριζε λεπτομερώς όλες τις παραμέτρους της παραχάραξης που επιχειρήθηκε από τα δυο κράτη αμέσως μετά το τέλος του πολέμου και ήταν αποφασισμένος μετά θάνατον να κληροδοτήσει στους συμπατριώτες του ένα σύγγραμμα – μια λεπτομερέστατη διατριβή που θα ανέλυε διεξοδικά κάθε πτυχή της υπόθεσης.

Για την ώρα μπορούσε μόνο να ανασύρει νοσταλγικά από την μνήμη του εκείνες τις μεγάλες στιγμές. Τότε που οι δυο στρατηγοί στάθηκαν ο ένας απέναντι στον άλλον, ντυμένοι με τις επίσημες στολές τους, κι έδωσαν τα χέρια πρωταγωνιστώντας σε μια ιστορική συγκυρία αντιπολεμικού μένους που χαιρετήθηκε με ενθουσιασμό και από τα δυο στρατεύματα.
Αποφασίστηκε - ύστερα από ομόφωνη απόφαση των Επιτελείων – το γεγονός να γιορταστεί. Οι μάγειρες δέχτηκαν εντολές για ένα μεγάλο τραπέζι που έπρεπε να περιλαμβάνει γευστικά εδέσματα και εκπλήξεις για να βοηθηθούν οι καταπονημένοι στρατιώτες να ξεχάσουν για λίγο τις κακουχίες του πολέμου.
Οι προμήθειες όμως είχαν μειωθεί απελπιστικά και μια σύντομη έρευνα απέδειξε πως η Κοιλάδα της Κόκκινης Πιπεριάς δεν φημιζόταν για την ποικιλία της στην παραγωγή προϊόντων. Δεν ήταν διόλου τυχαίο που η ντόπια κουζίνα είχε να επιδείξει 1. 657.089 συνταγές για το μαγείρεμα της πιπεριάς και απολύτως τίποτε άλλο!
Οι μάγειρες αποφάσισαν αν αψηφήσουν τις εντολές και να προσφέρουν ένα και μοναδικό φαγητό. Οι απεσταλμένοι τους όργωσαν την Κοιλάδα απ΄ άκρη σ΄ άκρη και συγκέντρωσαν ποσότητες κόκκινης πιπεριάς ικανές να χορτάσουν τους δυο στρατούς. Στην ουδέτερη ζώνη ανάμεσα στα δυο στρατόπεδα έστησαν μεγάλα καζάνια κι έβρασαν νερό για να τις ζεματίσουν. Ένας μεγάλος αριθμός στρατιωτών ασχολήθηκε με το ξεφλούδισμά τους μετά το βράσιμο. Οι εντολές ήταν ρητές.
-Κόβουμε το πάνω μέρος της πιπεριάς - αυτό με το κοτσάνι - και το φυλάμε. Στην συνέχεια αφαιρούμε τα σπόρια και ξεφλουδίζουμε την υπόλοιπη πιπεριά.
Όσο οι στρατιώτες ξεφλούδιζαν οι μάγειρες ψιλόκοβαν άνηθο και τον αναμείγνυαν με ανθότυρο και μανούρι για να φτιάξουν τη γέμιση.
Οι πιπεριές παραγεμίστηκαν, σκεπάστηκαν με τα καπέλα τους και μπήκαν σε μεγάλα λαδωμένα ταψιά. Στάλθηκαν στα γύρω χωριά για να ψηθούν σε προθερμασμένους φούρνους στους 200 για σαράντα λεπτά και επέστρεψαν για να φαγωθούν από τους πεινασμένους στρατιώτες.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση η εξαιρετική ικανότητα της κόκκινης πιπεριάς να αναζωογονεί την μνήμη, επιβεβαιώθηκε σχεδόν υπό συνθήκες εργαστηριακής έρευνας. Οι στρατιώτες άρχισαν σιγά σιγά να θυμούνται.........

Και βεβαίως η Συνθήκη υπογράφτηκε από τις δυο κυβερνήσεις μέσα σε δυο εβδομάδες εφόσον οι στρατοί παρέμεναν ακινητοποιημένοι στην μέση της Κοιλάδες μαγειρεύοντας πιπεριές με κάθε πιθανό τρόπο και αρνούμενοι να πολεμήσουν.

Ο Καθηγητής λυπόταν βαθιά γι΄ αυτήν την έλλειψη ειλικρινείας που οδηγούσε σε μια τέτοιου μεγέθους ιστορική ανακρίβεια. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για το Μεγάλο Τραπέζι της Κόκκινης Πιπεριάς ή για τη Συμφιλίωση της Κόκκινης Πιπεριάς ή τέλος πάντων για τη Φυσική Ροπή του Ανθρώπου προς τις Κόκκινες Πιπεριές αλλά η αλήθεια είναι πως …….

Η Μάχη της Κόκκινης Πιπεριάς δεν έγινε ποτέ!

(Για την περίπτωση που οι καλεσμένοι σας είναι λιγότεροι από τους δικούς μας τα υλικά για δυο άτομα είναι: 6 κόκκινες πιπεριές, 150 γρ. μανούρι, 150 γρ. ανθότυρο, άνηθο, αλάτι, πιπέρι)

Tο Γαλακτομπούρεκο της Αντίστασης

2006-12-09T02:24:00.000-08:00

Ο Γιώργος Θαλάσσης παραμέρισε αθόρυβα τους θάμνους και - μέσα στο σκοτάδι της κρύας χειμωνιάτικης νύχτας - προσπάθησε να διακρίνει το φυλάκιο. Και ναι, μπορούσε να δει ολοκάθαρο τον Χανς Φαταούλεν να πηγαινοέρχεται πάνω κάτω χωμένος στο βαρύ στρατιωτικό του χιτώνιο, χτυπώντας τα πόδια του στο έδαφος για να ζεσταθεί. Ο Μικρός Ήρως έγνεψε προς τα δεξία του και η Κατερίνα άρχισε να ετοιμάζεται. Είχε προτιμήσει για την περίσταση την ασφάλεια του total antistasis look. Φορούσε πράσινο μπερέ, μπεζ καμπαρτίνα με ζώνη δεμένη σφιχτά στη μέση και μαύρες ψηλοτάκουνες γόβες. Κρατούσε ένα inox τετράγωνο τάπερ που έδενε τέλεια με τους λεπτούς άσημένιους κρίκους που είχε περάσει βιαστικά στα αυτιά της.

Το μυστικό για την επιτυχία της επιχείρησης βρισκόταν καλά κρυμμένο μέσα σε εκείνο το τάπερ!
Λίγη ώρα πριν, ο Γιώργος Θαλάσσης, είχε σταθεί πάνω από μια μεγάλη κατσαρόλα με τα μανίκια διπλωμένα μέχρι τους αγκώνες κι είχε ανακατέψει ασταμάτητα με μια ξύλινη κουτάλα ένα λευκό αραιό μείγμα. Για την προετοιμασία του, η Κατερίνα, είχε αδειάσει σε μια λεκάνη τετρακόσια γραμμάρια σιμιγδάλι ψιλό κι είχε προσθέσει λίγο λίγο - ανακατεύοντας για να διαλυθεί το σιμιγδάλι - 3 κιλά ζεστό γάλα και 9 αυγά πολύ καλά χτυπημένα. Με χαμηλωμένη την φωτιά, το Παιδί Φάντασμα, ανέλαβε να ανακατεύει ασταμάτητα το γαλακτομπούρεκο μέχρι να πήξει. Προς το τέλος - όταν άρχισε να γίνεται μια ωραία κιτρινωπή κρέμα - η Κατερίνα πρόσθεσε λίγη λίγη τη ζάχαρη - περίπου μισό κιλό, μπορεί και λιγότερο - ενώ ο Γιώργος συνέχισε να ανακατεύει. Βουτύρωσαν καλά καλά ένα ταψί κι έστρωσαν πάνω του ένα φύλλο κρούστας, ίσα για να κόβεται ωραία το γαλακτομπούρεκο. Άδειασαν το μείγμα σε ένα ταψί και το έψησαν σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 για μια περίπου ώρα. Όταν ψήθηκε το έβγαλαν από τον φούρνο κι έτσι όπως ήταν ζεστό το πασπάλισαν με ζάχαρη καλά ανακατεμένη με κανέλα.
Την ώρα που ο χοντρούλης και λιχούδης Χανς Φαταούλεν αποδεκάτιζε το νόστιμο γαλακτομπούρεκο, ρίχνοντας λάγνες ματιές στις γάμπες της Κατερίνας, ο Μικρός Ήρως παγίδευε με εκρηκτικά την αποθήκη πυρομαχικών του στρατοπέδου. Η Κατερίνα και το Παιδί Φάντασμα συναντήθηκαν μετά το τέλος της επιχείρησης στο σημείο όπου είχαν δώσει ραντεβού και σε λίγο μια μεγάλη έκρηξη τάραξε την ησυχία της νύχτας. Η Ελληνική Αντίσταση είχε καταφέρει άλλο ένα σημαντικό χτύπημα στον Κατακτητή!
Ο Γιώργος Θαλάσσης και η Κατερίνα συνέχισαν να αντιστέκονται, ενώ το γαλακτομπούρεκο της Αντίστασης χρησιμοποιήθηκε ως φονικό όπλο σε πολλές ακόμα επιχειρήσεις.

(Η συνταγή της mama - Rouleta είναι στην πραγματικότητα μια συνταγή για γαλατόπιτα. Όμως στα μέρη μας η γαλατόπιτα λέγεται γαλακτομπούρεκο)

Σαλάτα Takamouri

2006-12-04T06:12:00.000-08:00

Ο Κύριος και η Κυρία ήταν βαθύτατα πλούσιοι αλλά πολύ δυστυχισμένοι καθώς έπασχαν, εδώ και πολλά χρόνια, από την σπάνια νόσο Τακαμούρι.
Ο Κύριος περιφερόταν στο σπίτι με την χαρακτηριστική έκφραση που προκαλεί στους ανθρώπους η σοβαρή αυτή ασθένεια. Παρουσίαζε επίσης συμπτώματα του τύπου, "αχ", "ουχ" και "γκουχ" όλη την ημέρα και δυσκολευόταν πολύ στο φαγητό του διότι με την πρώτη μπουκιά η Τακαμούρι του προκαλούσε φρικτές ξινίλες. Δεν μπορούσε να βάλει τίποτα στο στόμα του χωρίς να φωνάξει, σχεδόν αντανακλαστικά, "φρικτό", "αισχος", "απαίσιο", ή καμιά φορά "απαράδεκτο", "χάλια"! Στη συνέχεια βέβαια υποχωρούσε κάπως η Τακαμούρι και τα κατάφερνε ο δυστυχής Κύριος να φάει το φαγητό του!
Στην Κυρία πάλι η ύπουλη αυτή ασθένεια παρουσίαζε επιπλέον συμπτώματα. Το πηγούνι της ας πούμε, όσο προχωρούσε η Τακαμούρι, έπαιρνε σταδιακά όλο και μεγαλύτερη κλήση προς τον ουρανό. Και στο τελευταίο στάδιο σχημάτισε μια απολύτως ευθεία γραμμή με το λαιμό της!
Η Μαρία στην αρχή πίστευε πως μια μέρα ο Κύριος και η Κυρία θα συνέρχονταν, όμως εδώ και λίγο καιρό είχε αρχίσει να απογοητεύεται. Και τι δεν δοκίμασε. Άδικος κόπος! Τα αχ, ουχ, γκοουχ αναστάτωναν μεσημέρι- βράδυ ολόκληρο το σπίτι.
Πήρε λοιπόν την απόφαση που ανέβαλε εδώ και καιρό. Φώναξε την φίλη της τη Βέτα, που ήταν μέντιουμ, και τη Δήμητρα που μαγείρευε στης Γιάννας και κάθισαν στο τραπέζι της κουζίνας σχηματίζοντας κύκλο και πιασμένες χέρι χέρι. Πρώτα κάλεσαν τον Τσελεμεντέ. Κι όταν σιγουρεύτηκαν πως το πνεύμα του μάγειρα ήταν παρών, κάλεσαν τη Μαλβίνα για να έχουν και μια πιο μοντέρνα πινελιά στην συνταγή.
Η Βέτα εξήγησε στους καλεσμένους το λόγο για τον οποίο τους είχαν φωνάξει κι ο Μέγας Τσελεμεντές έπεσε σε βαθιά περισυλλογή ενώ η Μαλβίνα άνοιξε το ψυγείο ψάχνοντας τα υλικά για να κατεβάσει καμιά ιδέα.
Το πρώτο υλικό το υπέδειξε ο Σεφ ήταν το Μαρούλι.
Έπρεπε να κοπεί σε μια μεγάλη σαλατιέρα όχι πολύ χοντρό, ούτε και ψιλό όμως. Μετά η Μαλβίνα πρότεινε αβοκάντο κομμένο σε μικρά κομμάτια.
Η Βέτα αισθάνθηκε ένα ρίγος στον σβέρκο της κι ανησύχησε. "Μάλλον συγχύστηκε ο Σεφ μ΄αυτήν την επιλογή", είπε στις υπόλοιπες. Ο Τσελεμεντές πρόσθεσε στην συνταγή γαρίδες βρασμένες και καθαρισμένες και η Μαλβίνα ολοκλήρωσε με καρύδια ψιλοκομμένα και φρέσκο κρεμυδάκι.
Για την σως ο Σεφ όρισε 175 γρ. ελαιόλαδο, μια κουταλιά του γλυκού μέλι, 4 κουταλιές της σούπας μηλόξυδο, 1 σκελίδα σκόρδο, μαϊντανό, άνηθο,αλάτι και πιπέρι.
Η Μαρία σηκώθηκε κι άρχισε να ετοιμάζει τη συνταγή. Έβαλε όλα τα υλικά στην σαλατιέρα και τα περιέχυσε με τη σως που είχε χτυπήσει καλά καλά στο multi.
Μετά καβούρδισε σε ένα τηγάνι ψωμί κομμένο σε μικρούς κύβους, ραντισμένο με λίγο λάδι και πασπαλισμένο με σουσάμι και γαρνίρισε τη σαλάτα. Συμφώνησαν όλοι να ονομάσουν την σαλάτα Τακαμούρι για να ξορκίσουν το κακό!
Την σερβίρισαν αμέσως στον Κύριο και στην Κυρία και στάθηκαν δίπλα τους με τα δυο πνεύματα να αιωρούνται πάνω από την τραπεζαρία.
Ο Κύριος δοκίμασε την πρώτη πιρουνιά. Έκλεισε για λίγο τα μάτια και μάσησε αργά. Στην αρχή νόμιζαν πως είδαν στο πρόσωπό του μια έκφραση απόλαυσης, μέχρι που έφτασε στα αυτιά τους η τσιριχτή του φωνή:
-Φρικτό, απαίσιο, αίσχος!
Έτρεξαν όλοι προς την έξοδο βιαστικα, μαγείρισσες, μέντιουμ και πνεύματα. Βγήκαν κλείνοντας την πόρτα χωρίς πολλά λόγια. Μόνο η Μαλβίνα έβριζε, αλλά κανείς δεν κατάλαβε σε ποιά γλώσσα!
Έτσι έγινε, κι η Μαρία το πήρε απόφαση πως ορισμένες ασθένειες είναι ανίατες!
Ο Κύριος και η Κυρία συνέχισαν να βασανίζονται από τα συμπτώματα της αρρώστιας φωνάζοντας αχ, ουχ, γκουχ μέσα στην τραπεζαρία τους, μπροστά σε μισοάδεια κουτιά κονσέρβας.
Και ζήσαμε εμείς καλά!

Μοσχαράκι με φασκόμηλο

2006-11-25T05:29:00.000-08:00

(O Σάκης, το Τέρας)

Τις Κυριακές που έχανε ο Πανιώνιος, στην πλατεία της Νέας Σμύρνης παιζόταν ο Εφιάλτης στον Δρόμο με τις Λεύκες με πρωταγωνιστή τον Σάκη το Τέρας, που ήταν ευαίσθητο παιδί και στεναχωριόταν κάθε φορά που έχανε η ομάδα.
Καθόταν σ΄ένα συγκεκριμένο τραπέζι στο Γαλαξία κι έκλαιγε με μαύρο δάκρυ. Τόσο πολύ έκλαιγε, που μετά από λίγο έτρεχαν τα γκαρσόνια να σφουγκαρίσουν τα δάκρυα!
Και στο δεύτερο ουίσκι φώναζε, έβριζε κι άρχιζε το σπάσιμο. Πετούσε τραπέζια και καρέκλες δεξιά κι αριστερά κι έπιανε τους θαμώνες - πέντε από κάθε αμασχάλη - και τους χτυπούσε κεφάλι με κεφάλι.
Έτρεχαν όλοι να γλιτώσουν κάθε φορά που θύμωνε ο Σάκης το Τέρας!
Όμως το πράγμα δεν πήγαινε άλλο γιατί είχε δείρει όλη τη Νέα Σμύρνη δις και τρις κι είχε σπάσει δέκα φορές τον Γαλαξία κι άλλες τόσες τον Άδωνη!
Οι μαγαζάτορες, που εξαιτίας του αντιμετώπιζαν πλέον το φάσμα της οικονομικής καταστροφής, αποφάσισαν να συναντηθούν για να συζητήσουν. Ξόδεψαν ώρες πολλές και τελικά κατέληξαν σε ένα σχέδιο.
Μια Κυριακή - που ήταν σίγουρο πως η ομάδα θα έχανε γιατί ο Γαύρος ήταν στα πάνω του και σιγά μην μας τη χάριζε - μαζεύτηκαν στο Γαλαξία κι άρχισαν να μαγειροτσουκαλιάζουν.
Είχαν μοσχαράκι γάλακτος- το πιο εκλεκτό, γύρω στα οχτακόσια γραμμάρια - και το έβαλαν σ' ελαιόλαδο να καβουρδιστεί.
Όταν το κρέας πήρε ένα ωραίο ξανθό χρώμα το έσβησαν με λευκό κρασί κι έριξαν στην κατσαρόλα ένα ολόκληρο κρεμμύδι, λίγο σκόρδο σκόρδο, μαϊντανό, άνηθο, αλάτι και πιπέρι.
Μετά συμπλήρωσαν κρασί - τόσο όσο να σκεπαστεί καλά το κρέας μέσα στην κατσαρόλα - και πρόσθεσαν δυο τρία κλωνάρια φασκόμηλο.
Χαμήλωσαν τη φωτιά κι άρχισαν να συζητούν τις λεπτομέρειες του σχεδίου. Μετά από μιάμιση ώρα συζήτησης περίπου έκοψαν πατάτες και τις έριξαν στη κατσαρόλα. Συμπλήρωσαν νερό κι άφησαν το φαγητό να βράσει με την ησυχία του.
Όταν εμφανίστηκε ο Σάκης στην πλατεία έκαναν όλοι τους αδιάφορους. Κάθισε στο τραπέζι του και παράγγειλε το ουίσκι του βουρκωμένος. Εκτός από το ποτό το γκαρσόν του σέρβιρε -τάχα για να το δοκιμάσει - κι ένα περιποιημένο πιάτο με μοσχαράκι γάλακτος και πατάτες, γαρνιρισμένο με φρέσκα φύλλα φασκόμηλου. Αφού το καθάρισε καλά καλά, ζήτησε συμπλήρωμα και του έφεραν όλη την κατσαρόλα!
Μετά από λίγο κοιμόταν βαθιά στην πολυθρόνα του.
Τον σήκωσαν με γερανό και τον φορτώσουν σε φορτηγό για το λιμάνι. Στον Πειραιά τον μπάρκαραν κοιμισμένο στο βαπόρι με τον πιο μακρινό προορισμό, το "Faskomilo", που έφευγε για την χώρα των Μακιριτάρι. Το Μακιριταριστάν είναι μια πολύ μακρινή χώρα. Τόσο μακρινή που για να φτάσεις χρειάζεται να κάνεις είκοσι φορές το γύρο του κόσμου! Έτσι, σκέφτηκαν, δεν υπάρχει κίνδυνος να ξαναγυρίσει στην Πλατεία!
Για πολλά χρόνια δεν μάθαμε νέα του. Μέχρι που ήρθαν κάτι γέροι ναυτικοί - ίσα για να βγουν στη σύνταξη- και μας είπαν πως ο Σάκης, ο Βασιλιάς των Μακιριτάρι, ζει βαθύπλουτος με τις γυναίκες και τα παιδιά του στις φυτείες φασκόμηλου και στις φάρμες εκτροφής μοσχαριών γάλακτος του Μακιριταριστάν κι όλοι πίνουν νερό στο όνομά του!
Μόνο που καμιά φορά, ο εθνικός ευεργέτης των Μακιριτάρι, θυμάται τον Πανιώνιο και βουρκώνει!
Του στείλαμε φωτογραφίες της ενδεκάδας και σημαίες της ομάδας για παρηγοριά!
Ο Νίκος, ο κολλητός του, έκανε πακέτο το αγαπημένο του κασκόλ και το ταχυδρόμησε.
Μπορεί να τα λάβει σ΄αυτή τη ζωή, μπορεί και στην άλλη!
Πάντως ζήσαμε εμείς καλά - κι αυτός καλύτερα!

(Να μην ξεχάσω να σουρώσω τη σάλτσα λίγο πριν ρίξω τις πατάτες!)

Πένες με λεμόνι

2006-11-21T00:30:00.000-08:00

(Eσύ κι εγώ στη γιάφκα μόνοι)
Κάθε φορά που ο Φώτης ο βομβιστής, το καμάρι των Εξαρχείων, έβγαινε στην πλατεία για φραπέ έτριζαν τα πεζοδρόμια.
Προτιμούσε να ντύνεται total black με τα μανίκια του πουκάμισου διπλωμένα μέχρι τους αγκώνες για να φαίνεται το τατουάζ. Έδενε τα μαλλιά αλογοουρά κι έριχνε και το δερμάτινο το μηχανοβιακό στην πλάτη.
Σαν τον αϊτό φτερούγαγε στις στράτες, τον καμαρώνει η γειτονιά στα παραθύρια!
Οι φίλοι του, όλο λεβέντες νέοι, αναρχικοί γενναίοι, τον περίμεναν στην πλατεία γιατί τελευταία σχεδίαζαν την ανατίναξη του πιο κομβικού, του πιο σημαντικού, του πιο κεντρικού κάδου απορριμμάτων της Αθήνας.
Ο κάδος ήταν όργανο του συστήματος, αποδέκτης καπιταλιστικών απορριμμάτων, συνένοχος κεφαλαιοκρατικών εγκλημάτων κι έπρεπε να φύγει από τη μέση.
Μέχρι που συνέβη το μοιραίο κι ο Φώτης ο βομβιστής το καμάρι των Εξαρχείων δεν ήταν πια ο Φώτης που όλοι γνώριζαν.
Την είδε κατά την διάρκεια μιας συνεδρίασης να κάθεται στο διπλανό τραπέζι.
Η Ρόζα η κουλτουριάρα ήπιε την τελευταία γουλιά από το φραπέ της, έσβησε το τσιγάρο της κι άδειασε ένα ποτήρι νερό στο κεφάλι του τύπου που καθόταν δίπλα της.
"Δεν θέλω να σε ξαναδώ" του είπε κι άρπαξε το ταγάρι της νευριασμένη και σηκώθηκε να φύγει, αλλά ο Φώτης άκουγε μουσικές κι έβλεπε πουλάκια!
Έτρεξε πίσω της, "παρακαλώ Συντρόφισσα να μου κάνετε την τιμή να μ' επισκευθείτε στην γιάφκα μου όπου θα παραθέσω δείπνο προς τιμήν σας" της είπε. Η Ρόζα απάντησε "merci, τι ώρα;"
Εγκατέλειψε τους συντρόφους εν μέσω συνεδρίασης κι έτρεξε στη γιάφκα να αερίσει, να ξεσκονίσει, για γυαλίσει τα καλάσνικοφ, να τακτοποιήσει τα διαβατήρια, να βάλει σε τάξη τις χειροβομβίδες. Ύστερα έριξε μια ματιά στις προμήθειες για να βεβαιωθεί ότι υπήρχαν όλα τα απαραίτητα υλικά:
Βρήκε ένα ολόκληρο πακέτο πένες, θα χρησιμοποιούσε το ένα τρίτο για να μαγειρέψει για δυο άτομα. Δυό μεγάλα φιλέτα κοτόπουλου, 1 λεμόνι, μισό λίτρο γάλα, δυο κουταλιές μασκαρπόνε, δυο πράσινες πιπεριές, άνηθο, μαϊντανό κι εκατό γραμμάρια τριμμένο ανθότυρο. "O.K, το χουμε", σκέφτηκε.
Το βράδυ ο Φώτης έβαλε τις πένες να πάρουν βράση σε αλατισμένο νερό και τα φιλέτα να ψηθούν στο γκριλ σε δυνατή φωτιά αλτατοπιπερωμένα και σκεπασμένα με τις πιπεριές κομμένες σε λωρίδες. Τα έβγαλε από το γκρίλ μισοψημένα και τα έκοψε σε μικρά κομμάτια.
Μετά έβαλε ένα τηγάνι στη φωτιά κι έριξε μέσα το λεμόνι και τα ψιλοκομμένα μυρωδικά. Πρόσθεσε τις πένες και τα φιλέτα κι ανακάτεψε μέχρι να εξατμισθεί το λεμόνι. Έριξε το γάλα και το μασκαρπόνε και τα ανακάτεψε με χαμηλωμένη φωτιά.
Ύστερα τα σκέπασε και τα άφησε να βράσουν μέχρι να δέσει η σάλτσα.
Τότε ακριβώς χτύπησε η πόρτα.
Η Ρόζα η κουλτουριάρα κάθισε μπροστά στο πιάτο με τις πένες, που ήταν πασπαλισμένο με τριμμένο ανθότυρο και άνηθο, και δοκίμασε την πρώτη πιρουνιά! Τι έγινε μετά δεν μάθαμε!
Μάλλον έφαγαν αυτοί καλά - γιατί έχουν να βγουν από τη γιάφκα δυο μήνες - και τη γλίτωσε ο κάδος την ανατίναξη και ατενίζει πλέον το μέλλον με αισιοδοξία!

Το σουφλέ της Καραγκούνας

2006-11-19T04:15:00.000-08:00

Μια φορά κι έναν καιρό η Μαίρη, η πιο διάσημη Καραγκούνα του Κολωνακίου, ξύπνησε χαράματα έχοντας πάρει μια οριστική απόφαση:
Θα βάλω τα μεταξωτά και θα φυσάει, στα εργοστάσια μπροστά και στα σκουπίδια πλάι, σκέφτηκε. Θα μπερδευτώ με τους εργάτες, θα πω τον πόνο μου στις γάτες και στην φουφού του καστανά στάχτη θα γίνεις σατανά!
Για να συμπληρώσει την εμφάνισή της διάλεξε το ωραιότερο σεγκούνι της ντουλάπας της- κόκκινο με χρυσά κεντήματα - και περνώντας από την κουζίνα βάλθηκε να ετοιμάσει στα γρήγορα ένα νοστιμότατο σουφλέ σοκολά.
Για να γλυκάνει τους εργάτες! Να προσεταιριστεί τις γάτες! Να κάνει να το σατανά!
Χρησιμοποίησε: 375 γραμμάρια ζάχαρη, 300 αμυγδαλόψυχα άψητη, 2 κουβερτούρες ΠΑΥΛΙΔΟΥ, 200 γραμμάρια βούτυρο φρέσκο, 2 βανίλιες, 10 αυγά και λίγη ζάχαρη άχνη.
Επίσης της χρειάστηκε και 1 φόρμα No 26 στρογγυλή που ανοίγει.
Πρώτα πρώτα άφησε έξω από το ψυγείο το βούτυρο να μαλακώσει και μετά το δούλεψε με όλη τη ζάχαρη με μια ξύλινη κουτάλα. Πρόσθεσε τα 10 κροκάδια και συνέχισε να ανακατεύει.
Μετά έλιωσε τη σοκολάτα με εννιά κουταλιές της σούπας γάλα εβαπορέ και εννιά κουταλιές της σούπας νερό και πρόσθεσε και την βανίλια.
Έτριψε την αμυγδαλόψυχα στο μπλέντερ την έριξε στο μείγμα και έχυσε από πάνω τη ζεστή σοκολάτα, ανακατεύοντας.
Ανακάτεψε μέχρι να γίνει ομοιόμορφο το μείγμα και χτύπησε τα ασπράδια σε σφιχτή μαρέγγα. Περίμενε λίγο για να κρυώσει το μείγμα και την πρόσθεσε.
Έβαλε το σουφλέ στην φόρμα και το έψησε για 55΄στους 180 και μετά το πήρε και ξεκίνησε για τον προορισμό της.
Δρόμο παίρνει δρόμο αφήνει φτάνει στα εργοστάσια μπροστά κι αρχίζει το τρατάρισμα.
Μετά από λίγο θύμωσε ο σατανάς έτσι κακομαθημένος που ήτανε - γιατί περνούσαν όλοι καλά με το σουφλέ της Καραγκούνας και κανείς δεν του έδινε σημασία - κι έγινε στάχτη από το κακό του!
Και φάγανε αυτοί καλά - οι γάτες, οι εργάτες κι ο καστανάς - κι εμείς καλύτερα!

Kενιγκινζούπε

2006-11-17T05:38:00.000-08:00

(Η σούπα της Βασίλισσας)

Το σωτήριο έτος 1945 στο Βερολίνο, στο υπόγειο καταφύγιο της Καγκελαρίας, η Εύα Μπράουν περνούσε τον καιρό της ταξινομώντας μια συλλογή από δερμάτινα γάντια. Είχε φροντίσει να τα μεταφέρει εκεί για να τα σώσει από την επιδρομή των βαρβάρων που βρίσκονταν προ των πυλών και απειλούσαν την παντοδυναμία του Ράιχ. Επίσης κατέγραφε σε μακροσκελής λίστες τους πίνακες ζωγραφικής, τις κολεξιόν γουναρικών, κοσμημάτων και παπουτσιών που επίσης την συντρόφευαν και την βοηθούσαν να ξεχνιέται τις δύσκολες αυτές μέρες.
Κάνεις από τους επιζώντες δεν μπορεί να θυμηθεί με σιγουριά ποιος από όλους έριξε την ιδέα. Η φράου Γκέμπελς, η φράου Χόχσμιντ, η φροϊλάιν Τραουντλ Γιούνγκε; Ποιός ξέρει!
Η Εύα Μπραουν άκουσε την ιδέα με ενδιαφέρον. Θα ξεχνούσαν για λίγο τον πόλεμο, θα ζούσαν χαρούμενες στιγμές όπως τότε στο Οστέρια Μπαβάρια, ίσως τολμούσαν να ξεμυτίσουν από το καταφύγιο και να ανέβουν στην τραπεζαρία της Καγκελαρίας για να απολαύσουν την τελευταία Κενινγκινζούπε της ζωής τους.
Ναι, θα αναπολούσαν τη δόξα του Ράιχ και σ΄αυτό θα τους βοηθούσε η μαγική συνταγή που διακριτικά της είχε βάλει στο χέρι το γκαρσόν του Οστέρια Μπαβάρια λίγους μήνες πριν. Έδωσε εντολή να βρεθούν πάραυτα τα απαιτούμενα υλικά. Διέταξε αξιωματικούς των Ες Ες να αψηφήσουν την κάλαση του έξω κόσμου, χρησιμοποίησε την επιρροή της στην Λούφτβαφε, έκανε ότι χρειαζόνταν.
Νωρίς το απόγευμα τα υλικά είχαν συγκεντρωθεί και η μαγείρισσα του Φύρερ άρχισε να ετοιμάζει την σούπα της Βασίλισσας.
Χρησιμοποίησε: 4 φραντζόλες άσπρο ψωμί, 12 καρώτα, 8 ρέβες, 4 ματσάκια σέλινο, 17 1/2 λίτρα μοσχαρίσιο ζωμό, 1 κιλό τριμμένα αμύγδαλα, ψιλοκομμένο βραστό μοσχάρι, 16 σφιχτούς κρόκους αυγών, αλάτι, μοσχοκάρυδο και 24 φέτες φρυγανισμένο ψωμί.
Αφαίρεσε προσεκτικά την κόρα από τις φραντζόλες άσπρου ψωμιού. Έπειτα έκοψε το ψωμί σε 20 κομμάτια και τα έβαλε στην κατσαρόλα. Πρόσθεσε τα καρώτα, τις ρέβες, αφού τα χάραξε σταυρωτά, και το σέλινο. Πρόσθεσε το μοσχαρίσιο ζωμό και άφησε να βράσουν μέχρι να διαλυθεί το ψωμί και ο ζωμός να γίνει αρκετά πηχτός.
Μετά έριξε τα τριμμένα αμύγδαλα, το ψιλοκομμένο κρέας και τους λιωμένους κρόκους αυγών και τα ανακάτεψε μέχρι να ομογενοποιηθούν. Άφησε την σούπα στην φωτιά μέχρι να βράσουν τα αμύγδαλα και μετά πέρασε το μείγμα από το σουρωτήρι, μέχρι να μείνει ένας πηχτός λευκός ζωμός.Ύστερα πρόσθεσε αλάτι και μοσχοκάρυδο και έβαλε το ζωμό ξανά στην φωτιά μέχρι την ώρα του σερβιρίσματος, σε πολύ χαμηλή φωτιά χωρίς να βράσει, έτσι ώστε να σερβιριστεί καυτή.
Πριν την βάλει στην σουπιέρα, έριξε φρυγανισμένο ψωμί.
Η συνταγή της Λειψίας του 1773 έβγαλε 32 πιάτα θαυμάσιας σούπας και η μαγείρισσα ένιωσε απολύτως ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα.
Η Εύα Μπράουν δεξιώθηκε τους καλεσμένους της στην τραπεζαρία της βομβαρδιζόμενης Καγκελαρίας. Τα κρύσταλα των πολυελαίων ηχούσαν σαν εκατοντάδες μικρά καμπανάκια κάθε φορά που μια έκρηξη εκεί κοντά έκανε τα θεμέλια του κτιρίου να τραντάζονται.
Ζήτησε μουσική για να καλυφθούν οι ενοχλητικοί θόρυβοι. Στο γραμμοφωνο έπαιξαν τα τελευταία σουξε. Μάταιος κόπος. Οι βέβηλοι βρίσκονταν πολύ κοντά και πλησιάζαν ταχύτατα! Τι εκνευριστικό!
Παρόλα αυτά έφαγαν αυτοί καλά - για τελευταία φορά - και ζήσαμε έμεις καλύτερα!

(η συνταγή απο το Ημερολόγιο της Εύας Μπράουν της Άλισον Λέσλι Γκολντ - Εκδόσεις Κέδρος)

Ο σολομός της Juanita

2006-11-16T11:12:00.000-08:00

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας σολομός, πορτοκαλής μέχρι θανάτου. Στην κυριολεξία! Παρόλα αυτά δεν σκέφτηκε στιγμή να το βάλει κάτω.
Ένα πρωί- χαρωπός κι αισιόδοξος - μια και δυο κίνησε για το super - market. Ανέβηκε στο ράφι του ψυγείου, στο πάνω πάνω το πιο δροσερό, και την περίμενε να περάσει.
Την είδε από μακριά - μοιραία και γοητευτική - κι εκανε τα πάντα για να την κατακτήσει. Έσπρωξε τους διπλανούς του, έβρισε τους από κάτω γιατί έκαναν φασαρία με κίνδυνο να αποσπάσουν την προσοχή της, πήρε την πόζα που εδώ και μήνες δοκίμαζε για τη μέρα που θα την συναντούσε και στο τέλος τα κατάφερε!
Η Juanita σταμάτησε μπροστά στο ράφι του. Άπλωσε το λατρεμένο χέρι της και τον έβαλε στο καλάθι της.
Τα παρακάτω είναι μια είναι ιστορία γνωστή στο Πανελλήνιο:
Τον έκανε 7 πορτοκαλί φιλέτα κι εκείνος ήταν ο πιο ευτυχισμένος σολωμός του κόσμου!

Χρησιμοποίησε επίσης: ένα πακέτο φιστίκια Αιγίνης, μαύρο και λευκό σουσάμι, cornflakes, πολύχρωμα πιπέρια,τζίντζερ, 3 κρεμμύδια, 2 σκελίδες σκόρδο, Terriyaki sauce, Soya sauce, ξύδι, Jerez, σησαμέλαιο, χυμό πορτοκαλιού, μουστάρδα με κόκκους, πετιμέζι,

Άφησε τα φιλέτα για 3 ώρες σε μαρινάδα με Terriyaki, Soya sauce, ξύδι Jerez και σησαμέλαιο. Στη συνέχεια τα άλειψε με πετιμέζι ανακατεμένο με την μουστάρδα με κόκκους και τζίντζερ. Πανάρισε με τριμμένα φιστίκια και cornflakes που είχαν ανακατευτεί με μαύρο και άσπρο σουσάμι.
Τα έψησε στο φούρνο στους 200 για 15΄ και αφού περιχύθηκαν με την σάλτσα, για άλλα 5' στο grill.
Για τη σάλτσα σωτάρισε σε λίγο ελαιόλαδο τα κρεμμύδια και τα σκόρδα (λειωμμένα στην μουλινέττα) και στην συνέχεια πρόσθεσε τα υλικά της μαρινάδας και το χυμό πορτοκαλιού.
Σε χαμηλή φωτιά μαγείρεψε για 15΄, όσο ψηνόταν ο σολομός.
Στο τέλος έτριψε από πάνω τα 4 είδη πιπεριού.

Τον πέρασε από σαράντα κύματα δηλαδή! Παρόλα αυτά ένιωθε πολύ τυχερός. Είχε ακούσει φοβερές ιστορίες για άκαρδες γυναίκες που έκαναν τα θύματά τους με τα κρεμυδάκια.
Όχι, όχι με τα κρεμυδάκια, με τα πιπεράκι είναι καλύτερα, σκεφτόταν πανευτυχής!

Και φάγανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

test

2006-11-14T10:27:00.000-08:00

test